DE SCHROEF WEER VAST EN EINDELIJK VERDER

Zondag 16 augustus 2026

Het was een rommelige nacht. Er was sprake van deining door de stevige westelijke wind en dat betekent veel geloei in de haven en geschommel in de boot. Nu staat er vandaag niets op het programma, dus die slechte nacht kunnen we wel hebben. Met die harde wind kunnen we mooi weer eens een wasje draaien, het is tenslotte zo weer droog! Dus na een stevig ontbijt pakken we de wasmachine en gaan aan de slag. Dat betekent vervolgens ondergoed rijgen aan een lijntje om de reling – dat scheelt een boel knijpers – en bimini opzetten en lijntjes spannen voor de rest van de was.

Daarna is het tijd om naar de supermarkt te gaan. We willen in ieder geval de lege Zweedse flessen inleveren, omdat we niet weten of dit misschien onze laatste stop in Zweden is. Als we van boord stappen zien we een enorm berg zeegras in onze box drijven. Dat is dan weer het voordeel van een ontbrekende schroef er kan in ieder geval geen zeegras aan blijven hangen.

De COOP bij het Centraal Station doet niet aan retour van flessen met statiegeld, dus we lopen door naar de Lidl. Het valt op dat er best wel wat winkels open zijn zo op de zondag. Met deze activiteit hebben wij ook meteen ons loopje voor vandaag.

Onderweg zien we weer een auto rijden met een gevarendriehoek op de achterklep. We hebben dit ook gezien toen we op weg waren naar Oslo. We vroegen ons toen af wat er aan de hand was, omdat de auto tergend langzaam reed. Waren er problemen mee of zo. Als we de auto passeren, blijken er wat jongelui in te zitten. Tijd om eens op internet te speuren wat dit te betekenen heeft. Het blijkt een voor ons nieuw fenomeen te zijn. Het wordt een A-Traktor genoemd. Dit is een gewone personenauto die wettelijk is omgebouwd tot landbouwvoertuig. De snelheid van deze auto’s is technisch begrensd op een maximumsnelheid van 30 kilometer per uur. Jongeren mogen hier al vanaf de leeftijd van 15 jaar in rijden, mits ze een brommerrijbewijs hebben. Het zijn vaak oudere Volvo’s.

Het is trouwens ook specifiek voor jongeren bedoeld, omdat in grote delen van Noord en Midden-Zweden nauwelijks openbaar vervoer is. Ze moeten vaak tientallen kilometers reizen naar school, sport of vrienden. Daarnaast is het in de winter met extreme kou en de donkere dagen veiliger om in een auto te zitten, dan op de fiets. Het is trouwens wel iets om serieus rekening mee te houden, want deze auto’s mogen gewoon op de grotere provinciale wegen rijden, waar een maximumsnelheid van 80 of 100 km/h geldt. Het snelheidsverschil kan voor gevaarlijke situaties zorgen.

Terug op de boot gaan we een film afkijken en lekker eten. We hebben verse snijboontjes gevonden. Dat samen met wat zoete aardappelfriet en een heerlijk karbonaatje of iets dergelijks, zorgt weer voor een heerlijk maaltje.

De wind gaat weer wat liggen en de deining in de haven stopt. Dat wordt vast een betere nacht.

Helsingborg - Landskrona | vice versa

Maandag 17 augustus 2026

We hebben allebei heerlijk geslapen. We zijn bijtijds op, want Thor heeft beloofd om ons mee te nemen naar Yacht Care Öresund. We hoeven dus niet met trein, bus en benenwagen naar Landskrona. Om kwart over acht gaan we van boord met de schroef in een rugzak.

Op de brug bij de haven loopt ons een man tegemoet met een paar tassen boodschappen. Het blijkt Edwin, die hier samen met zijn vrouw Heidi, in de haven ligt met zijn Dehler 34 met de naam Cross-Over. Hij spreekt ons aan: “Jullie zijn toch van de Ohana?” Inderdaad, blijkbaar hebben we hen met onze YouTube-filmpjes geïnspireerd om eens verder te kijken dan het Waddengebied. Zij varen hier nu rond in Zweden en Denemarken en zijn erg enthousiast. Superleuk om te horen.

Stipt om half negen komt Thor aanrijden. We stappen in en gaan op weg. Er wordt daar aan veel schepen gewerkt in de haven. Als we aan komen rijden hangt er ook net een boot in de kraan. Thor herkent onze man Michell en we gaan samen naar binnen. Het gereedschap komt erbij en de schroef wordt uit elkaar gehaald. Er wordt vastgesteld welke onderdelen ontbreken en meteen opgezocht wat we dan nog nodig hebben.

Wat we al dachten blijkt ook het geval de borgring en borgbout ontbreken, verder is de schroef nog compleet. Omdat niet zeker is of de borgbout weg is of afgebroken, krijgen we drie lengtes borgbouten mee. Mocht er nog een deel zijn achtergebleven, dan kunnen we – voor the time being – een kortere bout gebruiken. Verder wordt er een nieuwe anode bij gezocht. Alleen de borgring is niet op voorraad, maar er wordt meteen een telefoontje gepleegd en Syd Marine in Råå heeft deze wel liggen. Alle onderdelen gaan mee naar het zuurbad om schoongemaakt te worden. We mogen helaas niet mee om te kijken, omdat daar op dit moment een militair schip ligt.

Na enige tijd komt de schroef weer glimmend terug, wow, wat een verschil en dan is hij nog niet eens gepolijst.  Met een glimmende schroef, vet voor de schroefbladtanden, locktide voor de schroeven en de nodige uitleg over hoe de schroef gemonteerd moet worden vertrekken we weer richting Helsingborg. We zijn echt super geholpen, dankjewel!

We zullen een tussenstop maken in Råå om de borgring op te halen. We zijn blij dat Thor, die kan ophalen, omdat dit de zaak is waar we donderdag geweest zijn en waar we nu uiteindelijk geen zaken mee doen. Dat voelt dan toch een beetje lullig om alleen voor een borgring binnen te komen.

In de haven leggen we alle onderdelen en gereedschap klaar. De boutjes gaan allemaal alvast in de locktide, zodat ze minimaal 15 minuten kunnen drogen. Terwijl Thor zijn duikuitrusting aan gaat trekken, kijkt Paul Michèl alvast naar de anode. Hij lijkt veel te groot en past helemaal niet. Balen dat we niet de goede hebben. Thor gaat bellen en na een tijdje komt hij terug dat hij de anode zal omwisselen, terwijl hij nog even een klusje tussendoor moet doen. We laten de spullen op de steiger liggen en gaan binnen maar één en ander doen. We moesten nog steeds een schadeformulier invullen. Daar gaat Paul Michèl mee aan de slag. Renata heeft morgen een kennismakingsgesprek voor een mogelijke opdracht en gaat zich daar op voorbereiden.

Zo’n tweeënhalf uur later komt Thor weer aanrijden. Deze keer met een kleinere anode. Hij is niet precies pas, maar goed genoeg om voorlopig te gebruiken. Als de boot over een paar maanden het water uitgaat, kunnen we deze altijd vervangen door een precies passend exemplaar. De boutjes voor de anode gaan ook in de locktide en Thor gaat zijn duikuitrusting aantrekken. Wij leggen alle spullen klaar in de kuip en bij het zwemplateau zo hoeft Thor niet steeds naar de steiger te zwemmen. Je merkt dat het voor Thor niet vreemd is om onder water te monteren, hij heeft er echt handigheid in en werkt erg precies. Hij maakt voor ons ook onder water een filmpje om te laten zien wat hij gedaan heeft en dat alle bouten vast zitten en de bladen kunnen bewegen.

Nu komt het moment suprême. Wat gebeurt er als we de motor starten en gas geven. Eerst gaat de gashendel in zijn vooruit. Thor wordt bijna achter de boot weggeblazen. Dat werkt. Ook nog even in zijn achteruit en ook dat blijkt te werken. Hoera, we hebben weer een schroef!!!

We helpen Thor met alle spullen terug naar de auto brengen. Hij spoelt al zijn gereedschap en zijn duikuitrusting zorgvuldig af. Het past precies allemaal in het achterbakje van zijn kleine dertig jaar oude Toyota. Thor, bedankt, echt super gedaan!!!

Inmiddels is het alweer half vijf. Renata gaat nog even verder met haar voorbereidingen. Rond etenstijd lopen we naar het centrum. Paul Michèl heeft vandaag geen zin om te koken – en dat mag natuurlijk ook weleens – dus we eten ergens een hamburgertje. Op de boot gaan we lekker zitten met een kopje thee en een film. En met een goed vooruitzicht voor morgen, eindelijk weer varen!

Helsingborg - Skanör

Dinsdag 18 augustus 2026

De wekker staat op tijd. Renata heeft om negen uur het kennismakingsgesprek via Teams. Gelukkig is de verbinding goed en het gesprek positief. Nu afwachten, want ze spreken nog iemand, dus over een week meer. Met nog snel een broodje, maken we ons klaar voor vertrek. Het is grijs weer en volgens buienradar komen er flink wat buien over. Het is dus zeilpakkenweer. We gaan vandaag eindelijk weer varen. Heerlijk en ook wel een beetje spannend. We hebben gezien dat het er allemaal goed op zit, maar je moet toch eerst weer een beetje vertrouwen krijgen. We hadden een week geleden ook niet verwacht dat we de schroef zouden verliezen, maar het gebeurde wel.

Rond kwart voor elf gooien we de trossen weer los. In de havenkom ruimt Renata alle fenders op terwijl Paul Michèl rondjes vaart. En we hijsen ook gelijk het grootzeil, hier is het namelijk rustig en buitengaats niet. Als het zeil weer tot in de top van de mast is gehesen, zetten we koers naar buiten. We steken eerst de shippinglane over richting Helsingør. We hebben een prachtig zicht op kasteel Kronborg, waar we eerder deze week een bezoek aan brachten. Vervolgens draaien we in zuidelijke richting. We passeren het eiland Ven dat midden tussen Denemarken en Zweden ligt. Erachter ligt Landskrona waar we onze schroef hebben laten inspecteren.

Het is zo’n windkracht 4 Bft vandaag. Tot nu toe is het nog droog, bewolkt met af en toe een straaltje zon tussendoor. Na zo’n 20 NM komt Kopenhagen in zicht. Ook hebben we al geruime tijd zicht op de brug tussen Kopenhagen en Malmö. De brug waar de serie The Bridge is opgenomen. Het is wel een bijzondere constructie, omdat het deels tunnel en deels brug is. De tunnel loopt tot ergens op een eilandje en vanaf daar gaat het verder met de brug. Wij varen boven de tunnel langs en zien de brug dus alleen op afstand.

We varen blijkbaar ook precies onder de aanvliegroute naar de luchthaven van Kopenhagen. Iedere twee minuten komt er een vliegtuig over. Indrukwekkend om te zien, zeker als zo’n vliegtuig recht over ons heen vliegt. We moeten Kopenhagen helaas rechts laten liggen. Door ons oponthoud in Helsingborg, hebben we geen tijd meer om deze stad te gaan bezoeken. Erg jammer, dus dat komt op een lijstje voor een volgende keer.

Plan is om vandaag naar Klintholm te varen, ongeveer 66 NM, maar als we Kopenhagen net gepasseerd zijn is de wind veel zuidwestelijker dan voorspeld en dat maakt dat we niet meer rechtstreeks naar Klintholm kunnen varen. Met een flinke rak is het theoretisch wel mogelijk, maar dan wordt het diep in de nacht dat we daar aankomen. We besluiten te zoeken naar een uitwijkmogelijkheid. Oorspronkelijk was dat Rødvig, maar daar hebben we hetzelfde euvel. Niet fatsoenlijk aan te varen.

Aan de westkust van Zweden ligt op onze route het plaatsje Skanör. Als we internet mogen geloven de Zweedse rivièra, dus wat willen we nog meer. Skanör is een badplaats met witte stranden en vele restaurantjes.

Om half zes varen we de haven binnen. We vinden een plek aan de kopse kant van een steiger en leggen daar aan met de boeg in de wind, want het zal blijven waaien uit die richting. Als we liggen gaat Renata de zeilpakken opruimen en Paul Michèl ondertussen het havengeld betalen. Die Zweedse rivièra weet wel van prijzen – 720 Zweedse kronen, dus ongeveer €65 zonder elektriciteit, die komt er nog bij. Het is by far de duurste haven die we deze vakantie hebben aangedaan. Waarschijnlijk een gevalletje vraag en aanbod. De haven is niet zo heel groot en de badplaats zo te zien populair.

Helaas is het geen strandweer voor ons, misschien morgen - mocht de zon schijnen ondanks de wind. Al is een strandbezoekje dan vaak ook niet zo comfortabel, omdat je dan gezandstraald wordt. In de koelkast vinden we nog een restje pastasaus en met wat pasta en kaas erbij staat er al snel een smakelijke maaltijd op tafel.

Na het eten maken we nog even een rondje door het havengebied. Inderdaad veel restaurantjes hier in Skanör. Ze zijn ook behoorlijk druk bezocht. Ook hier staat weer een groep campers. Dat zie je vaak gecombineerd: jachthaven en camperplaats. In Helsingborg, was er ook een camperplaats vlak naast de haven. Net achter de kustlijn zijn ook wat binnenmeertjes. En er is inderdaad een echt strand te vinden. Het had zomaar Nederland kunnen zijn.

Terug op de boot starten we maar weer een film. Eens kijken hoe ver we komen, want we zijn behoorlijk rozig van het zeilen. Na een uurtje is het wel weer klaar en gaan we douchen en naar bed. Als we erin liggen is het nog voor tienen. Nog even lezen en dan gaan de luikjes dicht.

Afstand over de grond: 41,9 NM; Duur: 7 uur en 4 minuten; Gemiddelde snelheid: 6,0 Kts

Skanör

Woensdag 19 augustus 2026

Om negen uur worden we wakker van de regen die met bakken uit de lucht komt vallen. Het nodigt niet uit tot opstaan, behalve dan om wat ramen dicht te doen tegen inregenen. Hoewel we bijna klokje rond hebben geslapen, dommelen we toch nog wat en kijken alvast hoe we verder moeten. Straks maar even rustig met de kaart en de windvoorspellingen bij de hand.

We hebben een ontbijtje met lekkere afbakbroodjes. Na de afwas komen de kaarten op tafel. Het is een heel gepuzzel, want de wind is vaak hard en vaak uit de verkeerde richting. Gezien de lange termijn voorspellingen willen we eigenlijk zaterdag het Kielerkanaal doorvaren. Dat betekent dat we nog maar een paar dagen hebben om daar te komen. We zouden graag alsnog langs Klintholm met de krijtsteenrotsen, maar dat wordt hooguit langsvaren.

Om richting Kiel te komen moeten we eigenlijk opkruisen. Het plan wat volgt is vannacht om 2.00 uur te vertrekken richting Warnemünde. De wind is dan niet meer pal tegen, maar goed te bezeilen. Warnemünde ligt weliswaar wat zuidelijker dan waar we naartoe moeten, maar hiervandaan komen we de volgende dag waarschijnlijk wel weer weg richting Kiel. Vanuit Klintholm hebben we dan de wind vol tegen. Een tussenstop in Warnemünde is dus een soort van opkruisen naar Kiel.

Het weer trekt niet om naar buiten te gaan - teveel wind, teveel regen. We vermaken ons binnensboots met bloggen, lezen, etc. Plotseling worden we opgeschrikt door een hoop geklapper in de haven. Bij één van de boten langs de kade is het fok losgeraakt en dat hangt hevig te klapperen in de wind. Het is een fok dat werkt met een soort wiel in plaats van een furlex rolsysteem. De lijn die dan één grote lus is zit blijkbaar vast en de fokkeschoot werkt ook niet mee. Het duurt even, maar dan lijkt het fok gelukkig weer zonder schade opgerold te zijn.

In de loop van de middag breekt opeens de zon door. We twijfelen geen seconde en trekken meteen onze wandelschoenen aan en gaan op pad. 

Ons pad brengt ons naar de supermarkt in het dorp. Kunnen we mooi nog een paar boodschapjes doen voor onder andere de burrito's die we vanavond willen eten. Het is een rijk gesorteerde ICA-supermarkt, erg mooi. Als we weer buiten komen is de blauwe lucht verdreven door donkere wolken. Gelukkig is het nog wel droog.

Als we teruglopen naar de haven zien we vlak onder de kustlijn een boot die vrijwel stil lijkt te liggen met het grootzeil omhoog. Het anker lijkt niet uit. Het lijkt of er iets aan de hand is. Als we net terug zijn op de boot horen we vlakbij een boot. Paul Michèl gaat kijken. Het is de bewuste boot. Ze willen blijkbaar voor onze boot aan gaan leggen. Navraag vertelt dat ze van plan waren lekker een kopje koffie te drinken achter het anker, maar dat ze het anker kwijtraakten. Ook niet zo fraai om te verliezen...