DA'S PECH, SCHROEF WEG

Woensdag 12 augustus 2026

We genieten van de rustige nacht. Geen krakende lijnen, geen loeiende wind en geen wasmachine om in te slapen. Dat maakt dat we ook minder liggen te waken in onze slaap. We staan weer uitgerust op en beginnen de dag rustig met een lekker ontbijtje. Daarna lopen we naar het havenkantoor. Hier zijn ze bezig om een motorboot van 43 ft uit het water te gaan tillen. Ziet er altijd spannend uit. We blijven even kijken tot de havenmeester terug is van zijn rondje.

We lenen twee fietsen en rijden naar het dorp. Een vriendelijk dorpje, niet heel veel te beleven. Bij de Lidl halen we wat boodschappen en we fietsen weer terug.

Terug op de boot, ruimen we de boodschappen op en maken ons klaar voor vertrek. Er is niet heel veel wind, dus het uitvaren gaat heel soepel. Tussen de betonning hijsen we het grootzeil en rollen de genua uit. De twee reeflijnen hadden we al zoveel mogelijk losgezet. De lijn van het tweede rif moeten we nog een beetje helpen, maar alles bij elkaar gaat het zeil soepel omhoog.

Er is maar weinig wind, zo’n windkracht 2 Bft. We schuiven met zo’n 3 Kts vooruit. Twaalf mijl te gaan naar Helsingborg, dus een uurtje of drie à vier varen. Het is lekker weer, een zeer relaxte tocht, het zogenaamde champagne sailing. Kopje thee erbij, plakje cake en bloggen onder het varen. We zetten de giek vast om geklapper tegen te gaan. Ook pakken we de hengel er nog maar eens bij. We hangen het nieuwe duikertje eraan en de hengel kan uit. Het duikertje schiet de diepte in en de hengel staat flink krom, zelfs bij deze snelheid. Dit lijkt geen handige actie. We halen de boel voorzichtig weer binnen. We proberen het nog even met alleen een blinkertje eraan, maar dan blijft de boel drijven. Geen succes, dus we ruimen alles maar weer op.

We varen naast de shippinglane waar het druk is met grote vrachtschepen. De kustlijn ziet er vriendelijk uit met kleine dorpjes. Aan de overkant zien we het Deense Helsingør liggen met Kronborg Slot.

De laatste 1 à 2 mijl voor Helsingborg zetten we de motor bij en ruimen eerst de genua weer op. Het grootzeil doen we kort voor de haven omlaag. De skyline is mooi om te zien vanaf het water. Bij de ingang van de haven passeren we de Picobello uit Nederland. Paul Michèl herkent hen uit Lelystad Haven.

We varen de haven binnen op zoek naar een plekje. Meteen aan onze rechterhand zijn plekken met vingerlingen waar wij wel zouden moeten passen. Veel plekken zijn groen. We kiezen er eentje uit en Paul Michèl slaat terug om achteruit in te gaan varen. Omdat de bocht niet ruim genoeg is wil hij opnieuw aanvaren, maar als hij weer vooruit wil varen gebeurt er niets. De motor maakt wel toeren voor of achteruit maar de boot reageert hier niet op. Er is geen weerstand. Paul Michèl roept dat we onze schroef kwijt zijn. Achteruit invaren is geen optie meer. We kunnen alleen nog invaren met de punt naar voren en sturend met de boegschroef. Renata rent naar voren om daar van boord te kunnen springen en hopelijk een aanvaring met de steiger te kunnen voorkomen. We gaan echter zo snel door de wind die ons van achteren voortstuwt dat dat niet lukt. Bovendien moet ze langs een elektriciteitspaal zien te springen. De houten rand van de verder betonnen steiger vangt de klap deels op, de rest doet Renata door haar gewicht in de strijd te gooien. Daarna kunnen we de boeg tegen de fender leggen die midden tegen de steiger geschroefd zit. We liggen in ieder geval in de box, nu nog vastleggen.

Paul Michèl doet eerst de fenders uit en pakt een achterlijn en maakt deze vast aan de stuurboord middenkikker. Vervolgens klimt hij op de wiebelige vingerling en maakt de lijn vast. Nu kan hij de boot naar achteren trekken van de kant af. terwijl Renata de boot naar achteren duwt. Hierna doet hij hetzelfde aan de bakboordzijde. Daarna de voorlijnen nog en dan liggen we veilig vast. Dit had heel erg fout af kunnen lopen. Voor de haven zijn rotsen en de haven ligt vandaag aan lager wal, waardoor we vol richting de kant werden geblazen. Dat hadden we alleen kunnen redden door snel de genua uit te rollen en proberen weg te zeilen. Hoewel het heel erg pech is om de schroef te verliezen... het had allemaal nog veel erger gekund. Toch rust er geen zegen op deze reis.

We bellen meteen met de verzekering voordat de kantoortijden weer voorbij zijn en voordat we hier kosten gaan maken en dat een probleem is, omdat het volgens een bepaald protocol moet gebeuren. Zij willen graag zeker weten dat we de schroef kwijt zijn. Paul Michèl duikt het water in om te kijken en is in een paar tellen alweer boven – schroef kwijt! We bellen opnieuw met de verzekering en zij geven aan dat we maar moeten proberen om dit lokaal op te lossen en de kosten zo laag mogelijk te houden. Verder moeten we een schadeformulier invullen.

We besluiten eerst maar naar het havenkantoor te lopen. Misschien kent de havenmeester een duiker die kan kijken of hij onze schroef kan vinden, die moet tenslotte hier in de havenkom op de bodem liggen. Het havenkantoor is dicht, maar de havenmeester komt er net aan. We doen ons verhaal en hij is met ons begaan. Hij heeft de naam en telefoonnummer van een duiker hier in de buurt, een brandweerman die spullen opduikt en het onderwaterschip van boten schoonmaakt. Ook doet hij klusjes aan de schroef, dus wie weet. Dat nummer nemen we in ieder geval mee. Ook geeft hij ons het telefoonnummer van een marine service in de buurt en heet ons ondanks de tegenslag toch welkom in Helsingborg.

Op de boot proberen we de duiker te bellen. Hij neemt niet op, dus we spreken een bericht in en zeggen dat we hem een mailtje zullen sturen. Dat doen we meteen erna. Daarna gaan we maar op weg de stad in. We kunnen nu toch niets veranderen.

In Helsingborg zijn de World Choir Games bezig. In de haven horen we al gezang. Er is een parade gaande met alle koren die meedoen. Het lijkt een beetje op een Olympische parade. We lopen richting de Terrasstrapporna – de terrastrappen – in de stad. Hier wordt ook muziek gemaakt en de trappen zitten vol met toeschouwers en luisteraars. We lopen tussen hen door naar boven waar de toren van Helsingborg staat – Kärnan. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht over de stad.

Er is ook een stadspark met een openluchttheater. We lopen weer terug over de trappen en verder door de winkelstraten. We hebben trek gekregen, onze laatste maaltijd was het ontbijt en daarna nog een plakje cake. Door alle hectiek is het eten er verder bij ingeschoten. We gaan naar binnen bij de McDonalds voor een kleine maaltijd. Daarna lopen we door het centrum terug naar de haven. We liggen hier waarschijnlijk nog wel even, dus we hebben voldoende tijd om de stad verder te verkennen.

Als we net terug zijn op de boot komt er een motorbootje wat bijzonder aanvaren. Paul Michèl denkt even dat ze ook schroefloos zijn, maar waarschijnlijk is het onkunde. Het aanleggen gaat ook helemaal niet soepel. Ze blijken met drie stellen aan boord, die er allemaal geen kaas van gegeten hebben. Eén van de mannen kruipt op zijn knietjes over de vingerling om een lijn door het oog te doen. Eén van de dames staat uitgebreid te lachen en te filmen. De man is flink aan het schelden, tenminste – zo klink het. Het is wel vermakelijk. Op de camping zou je je stoel erbij pakken, zeg maar.

Binnen gaan we op zoek naar zoveel mogelijk zonnebrillen om naar de zonsverduistering te kunnen kijken. Paul Michèl heeft er vier. Hij zet ze allemaal tegelijk op en kan daardoor de zonsverduistering uitstekend zien. Renata heeft slecht één zonnebril en kijkt voorzichtig tussen een gaatje tussen haar vingers door. De eerste helft kunnen we zo goed zien, maar dan schuift er een grote dikke wolk voor de zon en is het over met de pret.

We gaan naar binnen. Maar even ontspannen met een film. Morgen gaan we kijken of we verder kunnen komen met de schroef. We hebben al even gekeken of we kunnen vinden welke schroef er onder de boot zat. Dat is niet helemaal duidelijk, behalve dat het een Volvo klapschroef is met drie bladen en geschikt voor een Volvo Penta motor D2-55.

Afstand over de grond: 12,1 NM; Duur: 3 uur en 19 minuten; Gemiddelde snelheid: 3,6 Kts

Helsingborg

Donderdag 13 augustus 2026

Vandaag maar eens kijken wat we allemaal kunnen regelen voor onze verloren schroef. We hebben reactie gekregen van Thor de brandweerman die in te huren is als duiker. Hij wil het zeker voor ons proberen. We moeten ons uiteraard wel realiseren dat onder water zoeken vele male moeilijker is dan zoeken op het land. Wij gaan aan de hand van de Sway-track kijken waar we gevaren hebben in de haven, waar we denken de schroef verloren te hebben en zo een gebied afbakenen waar de schroef zou moeten liggen. Deze tekening sturen we ook naar Thor.

Mocht Thor onze schroef vinden dan hebben we natuurlijk ook bevestigingsmateriaal en misschien een nieuwe anode nodig. Hoe komen we daaraan? We hadden van de havenmeester al een adres gekregen hier in de haven. Het kost ons wat moeite om de ingang te vinden. Uiteindelijk zien we een deur met een deurbel. We bellen aan. Een hoop geblaf achter de deur. Een stoere man komt naar buiten. We doen ons verhaal. Hij blijkt niets voor ons te kunnen doen. Hij is gespecialiseerd in motorboten en niet in zeilboten, maar hij denkt met ons mee. Hij weet een watersportwinkel in het noorden van Helsingborg, daar hebben ze misschien wat we zoeken.

We lopen terug richting onze boot en stoppen bij de enorme sleepboot die hier voor de brug licht. We raken aan de praat met één van de bemanningsleden. Het blijkt hun eerste elektrische aangedreven sleepboot te zijn. Nog maar korte tijd in hun bezit. Hij is gemaakt in Turkije. We nemen weer afscheid en hij wens ons een goede reis verder en veel geluk. Paul Michèl zegt: “Nou, dat kunnen we wel gebruiken.” Het bemanningslid vraag waarom. We vertellen dat we onze schroef zijn verloren. Ook dat we nu een winkel aanbevolen hebben gekregen en dat we daar zo meteen naartoe gaan. Hij vraagt hoe we daar heen gaan of we misschien een auto nodig hebben. “Eh, nou, een auto zou wel heel makkelijk zijn natuurlijk, maar we gaan een step of fiets huren.” "Je mag mijn auto wel lenen.” “Echt waar?” “Ja, natuurlijk, dat is toch veel makkelijker.” We krijgen er allebei kippenvel van. Een wildvreemde die ons totaal niet kent – behalve van een kort praatje - biedt ons zo zijn auto aan. Hij pakt meteen de autosleutel en loopt met ons mee. Twee minuten later rijden we weg in zijn auto. Wat een vertrouwen, wat ongelofelijk lief!

Met Google Maps in de hand rijden we naar de watersportzaak zo’n 7 kilometer ten zuiden van de haven. Het is toch nog zo’n 17 minuten met de auto en ook niet de leukste route, dus we zijn blij dat we dit niet op de step of fiets hoeven te doen. We parkeren de auto en gaan de watersportwinkel binnen. Achterin vinden we een rek met anodes, maar alles van Volvo Penta is zo’n beetje uitverkocht. We informeren bij een verkoper en we komen al gauw tot de conclusie dat hij ons niet echt kan helpen, maar hij heeft wel een tip. Naast deze winkel zit een restaurant en daarnaast zit een Volvo Penta dealer. Snel gaan we daar naartoe. Het pand lijkt gesloten. Als we op de deur kijken zou de lunchpauze voorbij moeten zijn. Er komt een Zweedse man aanlopen, die hier ook naar binnen wil. Hij probeert de telefoonnummers die op de deur staan, maar krijgt alleen de voicemail. Terwijl we staan te kletsen zien we iemand lopen met een shirt dat lijkt te beloven dat hij bij deze zaak hoort. Na nog zo’n vijf minuten gaat de winkel open. De Zweedse man is snel klaar, die kan hier niet geholpen worden. Hij wenst ons heel veel sterkte en gaat weer. Wij informeren naar schroeven en onderdelen. Hij kan ons helaas niet vertellen welke schroef bij onze saildrive hoort. Hij heeft meer informatie nodig, maar dan kan hij in principe alles voor ons bestellen. Hij raadt ons aan om de Bavaria dealer te bellen om erachter te komen welke schroef we hebben. We kijken wel alvast in de onderdelenlijst wat we waarschijnlijk nodig hebben. Hij neemt zelf ook een foto van de lijst, zodat hij ons ook als hij niet in de winkel is kan helpen om zo snel mogelijk te bestellen. Wij stappen weer in de auto terug naar de haven.

Onderweg halen we wat lekkers voor de man die ons de auto heeft geleend. Zodra we in de haven weer uit de auto stappen roept hij al vanaf de sleepboot of het gelukt is. De kapitein van het schip is ook buiten op het dek. Hij biedt aan om ons een rondleiding te geven op het schip. Dat laten we ons geen twee keer zeggen. Binnen komen we eerst in de zitruimte en keuken. Hier is ook de hut van de kapitein. Hij neemt ons verder mee naar de cockpit. Een fantastische ruimte volledig omgeven door glas. Je hebt er een fantastisch uitzicht over de omgeving. Het sturen gebeurt hier door de schroef te draaien en niet met behulp van een roer. Het schip ‘Ingrid’ is de eerste volledig elektrisch aangedreven sleepboot van Svitzer. De lengte is 25,4 meter, de breedte 12,7 meter en de diepgang 5,4 meter. De trekkracht van de bolder is 70 ton.

Svitzer Ingrid heeft een accucapaciteit die gelijk is aan die van 23 moderne elektrische auto's (1.808 kWh) en kan de meeste taken elektrisch uitvoeren, waardoor de jaarlijkse CO₂-uitstoot met 600 tot 900 ton wordt verminderd. Het opladen gebeurt met behulp van hernieuwbare energie in de haven van Helsingborg. Volledig opladen duurt ongeveer 3,5 uur; in de praktijk is ongeveer een uur opladen voldoende voor gebruik. De Sviter Ingrid helpt bij het veilig in- en uitvaren van havens van grote tankers, containerschepen en cruiseschepen.

De bemanning van de Svitzer Ingrid bestaat uit een kapitein, een machinist en een matroos. Ze werken in ploegendienst, drie weken op en drie weken af. We worden meegenomen naar de motorruimte en de gekoelde accuruimte. Hier moeten we binnen 20 seconden met z’n drieën door de deur, anders gaat er een alarm af. Fascinerend om te zien allemaal.

Terug op de boot waagt Paul Michèl er een frisse duik aan om zelf eens onder water te kijken of hij wellicht onze schroef ziet liggen. Het is vrij helder onder water, maar met de 6,5 meter diepte niet echt een optie om zelf te zoeken of naar de bodem te zwemmen. Het maakt het wel hoopvol dat de duiker wellicht wel iets gaat vinden.

Daarna is het hoog tijd om vandaag nog even wat anders te doen dan problemen oplossen. We maken een rondje om de hele jachthaven en maken hier en daar een praatje. Leuke humor tref je dan soms. We vroegen een Zweedse (?) meneer bij een mooie zeilboot, wat voor eentje het was. Antwoord: ‘Een optimist’ (een klein zeilbootje om te leren zeilen, een soort badkuipje). Het was overigens een Swan.

We lopen door richting het centrum. Bij toeval stuiten we op een Sushi-tent 'Sushi Wang'. De foto’s van de menu’s zien er erg goed uit en we besluiten om een bestelling te doen. Dan kunnen we dat straks in de kuip in het zonnetje lekker opsmikkelen. Het gaat twintig minuten duren en we lopen nog even de winkelstraten in. Bij terugkomst kletsen we gezellig met de Chinese dame achter de balie. Het duurt wat langer en ze verontschuldigt zich. We krijgen wat te drinken en wat kroepoek. Dan krijgen we onze doos met sushi en het ziet er geweldig uit! We gaan snel terug naar de boot.

Als we in de boot de sushi op tafel zetten, zijn onze buren een beetje jaloers op al dat lekkers. Ze willen graag weten waar we dit vandaan hebben gehaald. Na het eten kijken we of we nog ergens naar een paar koren kunnen luisteren vanavond. Er blijkt bij het Centraal Station een Friendship Concert waar we naartoe gaan. Hier treden vier koren op, drie Chinese en één Duits koor. Het Duitse koor brengt onder andere een aantal bekende volksnummers. Van de Chinese koren zijn we onder de indruk, erg mooi!

Als we terug komen op de boot is het al een uur of tien en zijn we wel weer een beetje klaar met de dag, dus douchen en naar bed.

Helsingborg - Helsingør | vice versa

Vrijdag 14 augustus 2026

Het oorspronkelijke plan was om op eigen kiel naar de overkant te varen van de Øresund. Het loopt nu allemaal een beetje anders, dus we gaan wel naar het Deense Helsingør, maar dan met de Öresundlinjen – een grote veerboot die drie keer per uur naar de overkant vertrekt.

Voordat we gaan wil Paul Michèl nog een poging wagen met zwemmen. Vanmorgen werd hij wakker en vertelde dat hij tot de conclusie was gekomen dat ons zoekgebied niet klopte. We pakken de track er nogmaals bij en stellen het zoekgebied opnieuw vast. De schroef moet naar verwachting ergens achter onze boot liggen en niet een paar boxen verderop. Deze keer gaat Paul Michèl met een snorkelmasker op pad en ziet veel meer, maar niet genoeg. Wel groeit de hoop dat een duiker hem moet kunnen vinden.

Weer schoon in de kleren gaan we op pad naar de veerboot. Hiervoor moeten we bij het Centraal Station naar binnen. De roltrap brengt ons naar boven richting de veerboot. Bij een paal kopen we twee dagtickets en we gaan op weg naar de boot. De veerboot die er ligt mogen we niet meer op, maar de volgende is alweer in aantocht. Op de boot zijn veel eet- en drinkgelegenheden en een taxfreeshop. Grappig is dat het alcoholische gedeelte alleen open is op Deens water.

Wij gaan lekker naar het buitendek om daar te kijken. Na een kwartiertje stappen we aan de overkant alweer van de boot. Op naar Kronborg Slot.

Op een strategische plek aan de Øresund, de smalle zeestraat tussen Denemarken en Zweden, torent Kasteel Kronborg omhoog. Van de 16e tot de 18e eeuw speelde deze vesting een centrale rol in de Noord-Europese geschiedenis. Koning Frederik II bouwde het tussen 1574 en 1585 om tot een schitterend renaissance-paleis dat zowel koninklijke residentie als militaire vesting was. Vanuit hier inden de Deense koningen de lucratieve Sonttol van passerende handelsschepen.

Na een verwoestende brand in 1629 liet koning Christiaan IV het kasteel in volle glorie herstellen. Dankzij deze herbouw is het kasteel tot op de dag van vandaag grotendeels onveranderd gebleven. Diep onder de grond verbergt het kasteel zijn meest mysterieuze geheim: de duistere kazematten. In dit ondergrondse gangenstelsel waakt het standbeeld van de legendarische held Holger de Deen, die volgens de sage ontwaakt als het land in nood verkeert.

Internationaal dankt Kronborg zijn grootste roem aan de literatuur. Wereldwijd staat het kasteel namelijk bekend als 'Elsinore' – de legendarische setting van William Shakespeares wereldberoemde tragedie Hamlet.

Wij brengen een bezoekje aan dit kasteel, waarbij we een rondje door de zalen maken. Het interieur lijkt een beetje bij elkaar geraapt, maar de grote Ridderzaal is echt indrukwekkend. Behalve de zalen kun je ook de toren beklimmen – 145 treden. Even ploeteren, maar dan heb je boven een prachtig uitzicht. Na deze hoogte dalen we af in de kazematten, waar we eerst het beeld van Holger Danske tegen het lijf lopen. Met het weinige licht in de donkere tunnels is de beleving mysterieus. Als laatste nemen we een kijkje in de kapel. Nadat nog een stukje uit Hamlet voor ons is opgevoerd op het binnenplein verlaten we de vesting op weg naar het centrum. 

Onderweg lopen we langs de Værftets Madmaked – internationaal ook welk bekend als Elsinore Street Food. Deze sfeervolle overdekte markt bevindt zich in één van de oude, rustieke hallen van de voormalige scheepswerf – Værftshallerne – vlak naast Kasteel Kronborg. Je vindt er een gezellige, industriële sfeer gevuld met eclectische meubels en lange tafels waar je kunt aanschuiven. Er zijn tal van kleine kraampjes en foodtrucks met street food uit alle hoeken van de wereld.

Wij zoeken een plekje buiten half in de zon en Paul Michèl haalt een lekker hapje en drankje voor ons. Wat een leuke kleurrijke plek is dit.

Na deze welkome onderbreking lopen we langs het karmelietenklooster en de bijbehorende Sint-Mariakerk daterend uit 1430. Zij vormen één van de best bewaarde middeleeuwse kloostercomplexen van heel Scandinavië. De binnentuin – Fratergården – is een oase van rust omgeven door gotische booggangen. Hier wandelden de monniken vroeger in stilte. In de buitentuinen – Klosterhaven – kweekten de monniken in de middeleeuwen groenten en geneeskrachtige kruiden.

We lopen verder door de winkelstraten en eten ergens een lekker ijsje. Daarna lopen we rustig terug richting de veerboot. Ook hier ga je via het Centraal Station naar de Terminal. Er staat al een flinke rij mensen, maar al vrij snel kunnen we de boot op. Op deze boot kopen we in de taxfreeshop een nieuwe fles port. Daarna gaan we op zoek naar het buitendek. Dat is op deze boot aanzienlijk kleiner dan op de boot van vanmorgen. Het is gelegen naast de cocktailbar waar harde discomuziek wordt gedraaid. Best leuke nummers, maar we zijn blij dat het geluid buiten een klein beetje gedempt is.

Bij het Centraal Station nemen we een klein hapje mee voor op de boot. Er zijn vanavond geen Friendly Concerts, dus we gaan niet meer weg.

Helsingborg

Zaterdag 15 augustus 2026

We hebben de wekker gezet. We moeten in ieder geval klaar zitten als duiker Thor Holmgren komt. Hij moet eerst nog een andere schroef opduiken en komt dan naar ons toe. Hij verwacht dat de andere schroef makkelijk te vinden is. Eerst maar eens ontbijten en dan begint het wachten en wachten duurt héél lang. Er komt ook niets meer uit onze handen. Het is zo spannend of het gaat lukken. Het koor wat vlakbij de haven staat te zingen zorgt voor een beetje ontspanning.

Als Paul Michèl bij de havenmeester het bootje en een klein anker haalt, ziet Renata bij de ingang van de haven bij het bunkerstation iemand lopen met een lijn in zijn hand. Het is even zoeken wat er aan de lijn zit, maar het lijkt een duiker te zijn. Als Paul Michèl terug is, maakt ze hem hierop attent. We vermoeden dat dat weleens onze duiker zou kunnen zijn. Rond half twaalf zien we dat de mannen de boel aan het opruimen zijn. Of ze iets gevonden hebben is ons niet duidelijk. Ze rijden weg, maar onze telefoon gaat nog niet.

Een minuut of tien later zien we hetzelfde autootje aan het begin van onze steiger verschijnen. Paul Michèl loopt erheen en ondertussen krijgt Renata een telefoontje dat Thor en zijn zoon er zijn. We bespreken nog een keer waar we denken dat de schroef moet liggen.

 De mannen leggen het bootje voor anker op een centraal punt in het zoekgebied. Daarna gaat de duiker het water in en gaat met behulp van een ketting systematisch de bodem langs zoeken. Na een minuutje of twintig zoeken komt Thor boven met onze schroef in zijn hand! Hoera, we zijn zo blij. Hij lag inderdaad zo'n 20 meter achter onze boot, waar we dachten.

Op de kant spoelen we de schroef eerst af. Hij zit vol modder. Daarna kijken we naar de toestand van de schroef en dat ziet er niet verkeerd uit. De duiker gaat nog een keer het water in en komt met nog wat losse onderdelen boven die nog onder water aan de saildrive hingen. Het ziet er allemaal vrij compleet uit. Thor geeft ons een adres - Yacht Care Öresund - waar ze ons wellicht sneller kunnen helpen met onze schroef. We mogen zijn naam noemen. We hebben al snel contact en mogen wat foto’s sturen, zodat ze kunnen kijken. Hij belt ons op dat we maandagmorgen kunnen komen met onze schroef. Hij gaat hem weer helemaal voor ons in orde maken en oppoetsen, zodat hij maandagmiddag weer gemonteerd kan worden – mits Thor kan uiteraard.