WE TREKKEN ZUIDWAARTS

Zaterdag 8 augustus 2026

Het is gelukt, we hebben de film gisteravond uitgekeken. Ondanks de onstuimige wind hebben we ook lekker geslapen. Rond half negen worden we wakker. De windverwachtingen zijn nog goed, dus we kunnen eindelijk weer gaan varen. We maken ontbijt en lunch voor onderweg. Daarna gaan we de boot klaarmaken voor vertrek. Alle reddingsmiddelen weer ophangen, elastieken van de genua halen, grootzeil aanslaan, meters aan en kuipkussens naar buiten. We leggen een rif in het grootzeil om wat comfortabeler te kunnen varen. Hiervoor gebruiken we onze elektrische lierhendel en – YES – hij werkt weer.  Dat is echt iets om blij van te worden. Dan moeten we onszelf nog klaarmaken – zeilschoenen en reddingsvesten aan en we kunnen vertrekken.

Het is even voor tienen als we de haven uitvaren op weg naar Varberg. En ja, daar zijn we deze reis al geweest. Er zijn meerdere redenen om deze plaats opnieuw aan te doen. We willen naar het zuiden om in rustiger vaarwater terecht te komen en daarvoor is Varberg een prima tussenstop, Op dit gedeelte van de Zweedse kust zijn ook niet zoveel leuke plaatsjes en haventjes te vinden, dus voor een dagtocht vanuit Göteborg kom je al gauw weer in Varberg terecht. Los daarvan denken we daar ook nog wel wat leuks te kunnen doen, bijvoorbeeld het bezoeken van de Fästning. Morgen kunnen we waarschijnlijk niet verder varen, omdat we vol wind tegen zullen hebben. Nou ja… het kan natuurlijk allemaal wel, maar het schiet niet op, de af te leggen afstand verdubbelt dan zomaar. De dag erna is nog even spannend of we verder kunnen varen. In de middag lijkt de wind dan wat hard, maar wie weet veranderen de windvoorspellingen nog een beetje in ons voordeel.

Meteen buiten de haven hijsen we het grootzeil. De genua rollen we niet veel later gedeeltelijk uit. Meteen gaan we er met 7 à 8 Kts vandoor. Tussen de scheren is het heerlijk varen, want er is bijna geen deining. De wind is een windkracht 4 à 5 Bft. Het is een fijne dag om te zeilen. We zijn benieuwd hoe het straks op open water zal zijn. Met de westenwind van vannacht kan er best nog wel wat deining zijn.

Zeilen zou geen zeilen zijn als zich niet weer een probleem aandiende. Als we naar het grootzeil kijken, zien we dat één van de zeillatten uitsteekt. En ja, dat hoort niet, hè! De lat steekt zo’n 15 à 20 cm uit bij de mast en dat is niet de plek waar je verwacht dat een zeillat uit zal gaan steken. Je doet de zeillatten er namelijk in vanaf het achterlijk van het zeil en niet vanaf het voorlijk (zie rode cirkel op foto). Voor nu kunnen we wel doorvaren. Overstag gaan is geen optie, maar dat hoeft met de wind van vandaag en de gekozen bestemming ook niet. In de haven maar even rustig kijken wat hier aan de hand is.

Hoewel we gereefd hebben, hellen we toch nog wel zo’n 15 à 20 graden over naar bakboord. Op zich prima, maar dat maakt een toiletbezoek wel een uitdaging. Paul Michèl gaat voor de bakboordzijde, maar komt terug met het vermoeden dat Renata daar niet blij van zal worden. Zij neemt zijn advies aan en neemt het toilet aan de stuurboordzijde. Ze vraagt zich af of dit een betere keuze is. Stel je voor dat je toilet thuis op een bewegende helling staat onder een hoek van zo’n 20 graden. De achterkant van het toilet staat hoger dan de voorkant. De deksel blijft dan bijvoorbeeld al niet openstaan en je wordt ook nog door de beweging van de wc geduwd. Vervolgens moet je doortrekken (handmatig pompen) terwijl je jezelf in balans houdt, het deksel omhoog houdt (anders kun je niet bij de hendel om door te trekken) en tegelijkertijd pompen. Renata wordt er een beetje melig van, maar gelukkig niet zeeziek.

Ondertussen blijven we met zo’n 8 Kts doorvaren tussen de rotseilandjes door en soms steken die maar een heel klein stukje boven water uit (zie foto's hierboven). Er is een zonnetje, maar het is niet heel warm. We gaan zo snel dat we zelfs verschillende boten inhalen. Zo ook een Hallberg Rassy van bijna gelijke lengte. Dat verwacht je dan toch weer niet, maar is wel leuk.

Rond drieën rollen we de genua weer in. Nog voor we in de kom voor de haven komen moeten we het grootzeil naar beneden halen. Als we zouden wachten op het rustige water in de kom, dan zouden we gijpen, wat nu niet kan met de uitstekende zeillat. Renata houdt zich goed vast op weg naar de mast om het grootzeil netjes in de lazybag te begeleiden. Bij het invaren van de kom, haalt ze alle fenders weer tevoorschijn en hangt ze op.

We gaan kijken of we nu wel in de stadshaven kunnen liggen. Er is nog aardig wat ruimte, maar waar we willen liggen staat een bordje. We gaan daarom maar langszij een andere boot liggen. De eigenaren zijn niet aanwezig, dus Renata stapt voorzichtig met de lijnen aan boord van hun schip om onze lijnen vast te leggen. Daarna plaatsen we nog wat extra bolfenders.

Achter ons komt een jong Nederlands stel liggen, die Paul Michèl helpt met aanleggen. Daarna leggen we onze walstroomkabel naar de kant en proberen het havengeld te betalen via een app. Het kost drie pogingen, maar dan is het gelukt. We moeten hier ook weer per kWh de stroom betalen en dus van tevoren gokken hoeveel we denken te verbruiken. Op hoop van zegen maar weer dat we een beetje goed gegokt hebben, anders moeten we weer wat bijkopen.

Als de boel weer aan kant is, nemen we een borreltje met wat te knabbelen. Renata gaat schrijven en Paul Michèl haalt nog wat spulletjes voor het avondeten. We eten een uitgebreide smørebrød met onze eigen gevangen makreel (die we ingevroren hadden) en nog een overgebleven lekkerbekje van eerder deze week.  Errug lekker.

Na het eten gaat Paul Michèl kijken of we wat aan de zeillat kunnen doen. Als we het van dichterbij bekijken blijkt dat de zeillathouder bij het voorlijk geopend is. Het klepje dat ervoor zit, hangt er gelukkig nog wel aan. We denken dat dit opengegaan kan zijn, doordat de zeillat mogelijk niet helemaal tot het eind in de houder zat, waardoor de druk op het klepje te groot is geworden. Het is in ieder geval makkelijk weer te herstellen. Nu maar hopen dat dit de oplossing is.

In bed kijken we nog een filmpje en gaan dan slapen.

Afstand over de grond: 40,4 NM; Duur: 5 uur en 31 minuten; Gemiddelde snelheid: 7,3 Kts

Varberg

Zondag 9 augustus 2026

Bij het opstaan zien we een zonnetje. Het lijkt warm genoeg voor een korte broek, dus die gaat alvast aan. We maken een lekker zondagochtendontbijtje met afbakbroodjes en ei. Daarna pakken we een klein rugzakje in met wat spulletjes voor onderweg en gaan op pad.

De eerste stop is het Varbergs Kallbadhus hier vlakbij de haven. Het is gebouwd in Oriëntaalse stijl met torentjes met ronde koepels erop. Het gebouw is opgedeeld in twee delen. Links een deel voor de dames, rechts een deel voor de heren. Binnen is onder andere een Zweedse sauna. Het gebouw staat op palen in de zee. Om af te koelen kun je een duik nemen in de zee of misschien kun je bij laag water maar beter de trap afdalen. Het grappige is dat het zee gedeelte niet is afgeschermd van elkaar.

Niet ver van het badhuis ligt de Fästning van Varberg. Je kunt deze vrij bezoeken. Binnen de vestingmuren is ook nog een museum gehuisvest waar je de overblijfselen van een Bockstensmann, een volledig intact gebleven veenlijk met kleding kunt zien. Wij bekijken dit in een boek dat je kunt kopen in het museumwinkeltje. Het museum doen we wellicht op de terugweg.

Binnen de vestingmuren ligt een klein dorpje. Het wordt ook opgeleukt met mensen die in de traditionele kleding lopen uit die tijd. Sommigen lijken een soort toneelstuk op te voeren voor bezoekers. Het is ons niet helemaal duidelijk, omdat ons Zweeds niet zo goed is.

We dalen de vestingwal af naar de zee. Langs de zee loopt hier een strandpromenade van Varberg naar Apelviken. Deze strandpromenade is vijf kilometer lang en slingert hier langs de kust.

Langs deze route liggen de wereldberoemde (?) naaktstranden van Varberg. Wie kent ze niet? Antwoord: Wij! Ze heten Käringhålan, Skarpenord voor de dames en Godahopp voor de heren. Wij vinden gescheiden wat ongezellig dus slaan even over. Bovendien zien we vooral rotsen en eigenlijk geen strand. Uiteraard is er wel een zwemsteiger te vinden, die je hier veel vindt.

We wandelen verder langs de kustlijn. Even verderop is een klein textielstrandje gelegen bij het Kusthotell. De gebouwen waarin dit hotel gehuisvest is stammen uit 1905. Oorspronkelijk was het geen hotel. Het is neergezet als het Kustsanatoriet Apelviken. Het werd opgericht door de visionaire arts Johan Severin Almer. Het doel was een herstelplaats voor kinderen die leden aan tuberculose. Dokter Almer geloofde heilig dat de combinatie van de zilte zeelucht, de zon en het minerale zeewater essentieel waren voor de genezing. Pas in 1992 veranderde de functie definitief en werd het omgetoverd tot het kuuroord en hotel zoals we dat nu kennen.

Het hotel beschikt over een Thalassospa. Thalasso is afgeleid van het Griekse woord voor zee. Bij Varbergs Kusthotell draait de hele spa-ervaring om de helende krachten van de oceaan. De spa maakt gebruik van verwarmd, mineraalrijk zeewater dat rechtstreeks uit de aangrenzende zee wordt gepompt. Gasten kunnen genieten van authentieke behandelingen met zeewier, algen en zout. 

Leuke weetjes allemaal. Wij lopen nog een stukje verder. Om de hoek zijn langs de kustlijn veel steenmannetjes te vinden. Ook wij kunnen het niet nalaten om een steentje bij te dragen. Even verderop gaan we even op een bankje zitten om van het uitzicht te genieten.

Na deze korte pauze lopen we terug naar het hotel. Hier huren we twee elektrische stepjes waarmee we de kustlijn terugvolgen en vervolgens afbuigen naar het centrum van Varberg. Hier parkeren we de stepjes weer en gaan te voet verder.

In het centrum is op het plein een kofferbakverkoop waar je huiswaar en andere rommel kunt kopen. Ook is er een fontein met een naaktbeeld. Het heeft dezelfde stijl als we in Oslo zagen, maar het blijkt na enig speurwerk van een andere kunstenaar te zijn.

In de winkelstraten zijn de winkels gesloten, het is zondag. De supermarkt is wel open en we doen weer wat boodschapjes voor vanavond en morgen. De winkelpassage waar we vorige keer even binnen zijn geweest, blijkt wel geopend. Hier lopen we doorheen weer terug naar de haven.

Terug op de boot zetten we de bimini op en gaan lekker buiten zitten in het zonnetje dan wel in de schaduw. Vanwege de wind neigen we toch meer naar het zonnetje. Zo spenderen we de rest van de middag lekker met de beentjes omhoog in de kuip.

Plan is om morgen verder te varen. We moeten vroeg weg want in de middag komt er een nieuwe storing aan met windkracht 7 Bft. Dan willen we alweer binnen zijn. Bestemming is Helsingborg waar op dit moment de World Choirgames bezig zijn. Wellicht lukt het om hier te gaan kijken.

Varberg

Maandag 10 augustus 2026

De wind neemt maar toe en toe en het begint ook te regenen. Het idee dat we over een paar uurtjes het water op zullen gaan, voelt niet zo aangenaam. Rond vijven overleggen we samen. Dit gaan we niet doen. Het front is eerder hier dan er voorspelt was. We moeten nog wel even onze Engelse buren van de Frolic op de hoogte brengen. Zij zouden de wekker zetten, zodat wij om 6.00 uur konden vertrekken. Om kwart over vijf gaat Paul Michèl buiten een kijkje nemen. De buurman blijkt wakker. Ook zij hadden sinds ons gesprek gisteravond besloten om 6.00 uur weg te gaan, maar waren inmiddels ook tot de conclusie gekomen dat het een ‘no go’ was. Zij hoopten eigenlijk al dat wij er ook van af zouden zien. Iedereen kan zijn of haar bed weer in.

Nu we niet gaan zeilen en ook geen concrete plannen hebben voor vandaag, slapen we eerst maar een beetje uit. Daarna gaan we rustig ontbijten. Tijdens het ontbijt helpen we de Engelse buren om los te gooien. Niet om te vertrekken, maar er is ruimte aan de kade en zij zijn wel een beetje zwaar aan onze stapel waar vol de wind op staat. Ze hoeven niet veel te doen om naar die plek te varen, de wind blaast hen er wel naartoe.

Wij doen wat kleine klusjes en lezen wat, maar we willen toch even op pad. We pakken de tas en gaan op weg. Het water is groen en er zijn witte schuimkoppen. Ook in de haven die best wel beschut is deint het behoorlijk. Het water stuwt hier ook op wat maakt dat het een stuk eenvoudiger is geworden om op de kade te klimmen. Eerst maar eens wat boodschappen doen bij de COOP. Als we terug zijn ruimen we de boodschappen op en gaan opnieuw op pad. We gaan toch maar een kijkje nemen in het Hallands Kulturhistoriska museum in de Fästning.

Bij binnenkomst in de Fästning blijkt de oude smid geopend te zijn. Wij lopen hier naar binnen en treffen Lennart. Hij begint meteen een mooi verhaal te vertellen… in het Zweeds… dus we begrijpen er niets van. Dat heeft hij vrij snel door en hij schakelt over op het Engels. Lennart vertelt ons over de oude ambacht en laat het één en ander aan smeedijzer zien. Zo zijn er stalen kandelaars voor kaarsen. Zodra hij hoort dat we zeilen toont hij ons de cardanische kandelaar uit de 17^e eeuw, zoals deze op schepen gebruikt werden. Ook laat hij ons een zwaard zien en een aambeeld uit 1200. Dat zwaard leek hem uitzonderlijk geschikt om wat wereldproblemen op te lossen – iets in Rusland. Wij kunnen dit alleen maar beamen. Misschien kan hij op deze reis ook een bezoekje brengen aan de andere kant van de Atlantische Oceaan?

We lopen verder naar het museum waar we dan toch het veenlijk gaan bezichtigen van de Bockstensmann. Het is het enige bekende middeleeuwse veenlijk ter wereld waarvan zowel het skelet, het haar als de volledige kleding nagenoeg intact zijn gebleven. De man leefde in de 14^e eeuw (rond 1350-1370). Hij werd vermoord en met houten palen door zijn lichaam in het moeras vastgezet. Dit werd in die tijd gedaan om te voorkomen dat zijn geest zou terugkeren om te spoken. Zijn wollen outfit – een pij, een mantel met capuchon en kousen – is de best bewaarde alledaagse middeleeuwse kledingset in Europa.

Twee kinderen vonden hem bij toeval op 22 juni 1936 tijdens het turfsteken. De vader van de kinderen, landbouwer Albert Johansson, nam direct contact op met de lokale autoriteiten. De lokale politiechef (landsfiskal Viktor Olsson) en de stadsarts van Varberg (Lars Söhrman) kwamen naar het moeras en stelden vast dat het om een zeer oud misdrijf ging en er geen politieonderzoek nodig was. De politiechef had op Midzomernacht contact opgenomen met de lokale dominee van Grimeton met het verzoek om de anonieme dode te begraven op de lokale begraafplaats. Gelukkig nam stadsarts Söhrman direct contact op met Albert Sandklef, de toenmalige directeur van het museum in Varberg. Toen hij hoorde dat de kleding van de man er middeleeuws uitzag, besefte hij de historische waarde en claimde de vondst voor het museum.

Dit is het meest interessante deel van het museum. De rest gaat over het ontstaan van Halland en is wat algemener. Alles bij elkaar een leuke onderbreking van de dag.

Wij lopen terug naar de boot. De deur gaat dicht, want het is best fris met die wind. We zetten een film op, die we halverwege onderbreken, omdat we geschreeuw buiten horen. Blijkbaar zijn er met deze harde wind toch mensen gaan zeilen. Dit is een trimaran Dragonfly 40ft, die het - lijkt het - niet helemaal onder controle heeft. Gelukkig gaan ze niet langszij bij ons. Na afloop van de film eten we een lekkere pasta.

Het waait nog steeds – of alweer – hard. De boot hangt 5° scheef, best veel als je niet zeilt… Vermoedelijk belanden we vannacht samen aan één kant van het bed.

Varberg - Högenäs

Dinsdag 11 augustus 2026

Het waait lang en hard, toch vallen we vrij goed in slaap. Rond zeven uur begint de wind eindelijk een beetje af te nemen. Het klinkt beter dan gisteren. Het plan is dan ook om vandaag verder te gaan. Even over half negen zijn de voorbereidingen voor vertrek klaar. Broodjes had Paul Michèl gisteren al gesmeerd.

We gooien los van onze Noorse buren. In de kom voor de havens hijsen we het dubbelgereefde grootzeil en rollen de genua een stukje uit. We moeten een klein stuk naar buiten varen en daarna kunnen we in een vrijwel rechte streep naar het zuiden varen. Meteen buitengaats pakken we onze broodjes erbij. Met de onrustige zee die we vandaag zullen treffen is het extra belangrijk om een goed gevulde maag te hebben. Dat is voor ons doorgaans de beste preventie tegen eventuele zeeziekte.

De wind direct onder de kust zou een windkracht 4 à 5 Bft moeten zijn. Wij treffen meer windkracht 5 à 6 Bft, een groot deel van de tijd waait het tussen de 18 en 22 Kts. We gaan als een speer met regelmatig meer dan 8 Kts op de teller. Bij een windvlaag van 26 Kts en geholpen door wat golfsurfen zien we zelf 10,6 Kts langskomen.

Het is fijn dat we zo’n goede snelheid hebben, want er zijn nog flinke golven van de storing die vannacht is langsgekomen. In beginsel lijken de golven zo’n twee meter hoog, maar later gaat het meer naar drie meter. Deze golven komen van opzij en schuin van achteren. Regelmatig worden we op bakboord oor gelegd. Bij een helling van 25 graden, vindt Renata het wel weer mooi geweest.

Proefondervindelijk hebben we vandaag trouwens vastgesteld dat het toilet aan bakboordzijde bij deze koers het meest comfortabel is.

In de kuip houden we het goed droog. Het buiswater gaat meest voorlangs en anders worden we beschermd door de buiskap.

In de loop van de middag lijkt het eindelijk wat rustiger te worden met de golven. We pakken onze e-readers en beginnen met lezen. Als Renata nog geen halve bladzijde gelezen heeft breekt een golf tegen de stuurboordzijde van de boot en schrikt haar op met een koude plens water. De e-reader kan weer naar binnen om eerst maar snel weer droog te maken. Renata trekt ook een droog vest aan. Haar broek waait hopelijk snel weer droog. Het lezen houden we maar weer voor gezien.

Nog geen kwartier later komt er weer een plens water de kuip in precies over Renata heen. Renata verhuist naar de lage kant om in de zon weer op te drogen.

De golven zijn prachtig om te zien. Het lijkt wel een glinsterend en bewegend berglandschap. Het is genieten, maar ook intensief. Na acht uur varen besluiten we het voor gezien te houden en uit te wijken naar het haventje van Högenäs. We hebben er dan 58 NM op zitten. Het haventje is niet heel groot en er is niet zoveel plek voor wat grotere boten, maar er is een plek vrij naast een Bavaria 49, dus die plek is in ieder geval groot genoeg. Vermoedelijk ligt er normaal een grote motorboot, want er staat een trap met vijf hoge treden om aan boord te komen. Hoewel de steiger niet heel hoog is, is de trap voor ons reden om vooruit aan te leggen. Het afstapje is tenslotte voor handen. Het aanleggen gaat heel rustig en beheerst. Eerst de beide achterlijnen om de hoge palen. Dan meteen de fenders overboord en dan rustig naar voren, waar Renata van boord stapt met de bakboordlijn.

Daarna is het even zoeken naar de stroom. Er staat een paal met vier aansluitingen voor zo’n acht boten. En alle vier zijn bezet. We vragen de havenmeester wat de bedoeling is. We krijgen te horen dat we er maar eentje moeten pakken. We kiezen een boot waar niemand aanwezig lijkt en nemen die plug dan maar.

In de kuip met een zonnetje dat langzaam aan het zakken is, leest Renata dan toch eindelijk in dat boek op de e-reader die zijn koude douche gelukkig heeft overleeft. Paul Michèl kijkt even rond in de buurt. Aan de andere kant van de haven zijn een paar restaurantjes. Het ziet er allemaal vrij nieuw uit. Ook is daar een zwemsteiger en een klein strandje. Het dorp is even verderop en daar is ook een Lidl te vinden. Daar moeten we morgenochtend maar even op een leenfiets naartoe gaan.

Nu gaan we creatief koken met voorraad aan boord. Paul Michèl vindt een paar blikken boeuf bourguignon, een blik doperwtjes en een pak aardappelpuree. Hiervan tovert hij weer een lekker maaltje in elkaar. Als toetje nog wat cocktailfruit, zó of in de yoghurt en wij komen de nacht wel weer door.

Na het eten maken we nog even een ommetje door de haven en brengen gelijk het afval weg. Terug op de boot gaan we lekker douchen en in bed nog een filmpje kijken.