ZON, ZEE EN VEEL TE VEEL MOTORUREN

Maandag 24 augustus 2026

Ergens in nacht horen we opeens voetstappen op het dek. Aangezien wij als laatste aan de stapel liggen, verwacht je dat niet meteen, tenzij er nog iemand binnenkomt. En dat blijkt het geval. Een man alleen met een grote boot. Als we ’s ochtends opstaan heeft hij zijn boot inmiddels weer verlegd naar een plek aan de steiger. We hebben er allemaal weinig van gemerkt, dus netjes gedaan. De haven is inmiddels al voor een groot deel leeggelopen.

Er staat geen wekker vandaag, want we hoeven niet zo heel vroeg weg. Bij het ontbijt regelen we gelijk een stapel broodjes voor het ontbijt van morgenochtend. De buren van de Enterprise willen eigenlijk liever iets eerder vertrekken en ook wij vinden dat geen verkeerd plan. Zo doen we alle ramen, kastjes en afsluiters dicht en gooien los. Op naar de sluis, die al open blijkt te staan. Dat is mooi meegenomen. We varen in en leggen aan aan de bekende drijfsteigers. Er wordt nog even gewacht tot er nog wat zeilboten - die iets later zijn - ook zijn ingevaren. Als een van de laatste boten vaart de Chamois de sluis in, zij hebben overnacht bij een ankerplaats (met steigerpalen, maar geen steiger naar de kant) zo’n anderhalf uur voor Brunsbüttel. Zij leggen gezellig langszij bij ons en we kletsen even bij.

Om kwart voor elf gaan de sluisdeuren weer open en varen we met een delegatie Nederlandse zeilboten de Elbe op. Het is nog net rond de kentering van het tij. Het is rustig en glad water. Een vriendelijk zonnetjes schijnt ons tegemoet. Het belooft een mooie dag te worden.

Op naar Cuxhaven waar we hopen te kunnen zwaaien naar Arjen en Ilse, die daar zijn. We gaan echter zo snel dat we ze net mislopen en alleen digitaal kunnen zwaaien. Bij de kentering van het tij en het einde van de ebstroom zijn we al zo’n vijf mijl voor de rede waar grote vrachtschepen voor anker liggen tot zij toestemming krijgen om verder te varen.

Om ons heen zijn veel Nederlandse schepen op weg naar huis. Er is ook druk marifoon verkeer. Regelmatig roept het ene schip het andere op om naar kanaal 77 te gaan voor de small talk, de babbelbox. Af en toe luisteren we mee met deze gesprekken. Dat is wel grappig en brengt ons toch weer aan het denken om misschien het Westgat bij Lauwersoog op te varen.

Ook horen we reddingsacties op de marifoon. Een Nederlands schip ziet verderop een Frans schip dat in de problemen lijkt te verkeren en geen AIS heeft. Daardoor is het schip niet zichtbaar op de digitale kaart. Ook lijken ze geen marifoon aan boord te hebben. Er wordt druk overlegd met de kustwacht wat de positie van deze boot zou kunnen zijn en wat de herkenningspunten zijn. Uiteindelijk wordt er een reddingsboot op afgestuurd. Hoe het is afgelopen weten we niet, dat wordt dan weer niet gedeeld op kanaal 16. Al het andere was wel op kanaal 16 te horen, meestal wordt eerder een ander kanaal gekozen om kanaal 16 vrij te houden voor nieuwe meldingen.

We genieten van het zonnetje, lekker een beetje dommelen in de kuip. Als het etenstijd begint te worden gaat Paul Michèl de kombuis in. Hij tovert een lekker maaltje met krieltjes, broccoli en schnitzel op tafel. Ondertussen varen we gelijk op met de Enterprise en de Chamois. We proberen een paar keer om het zeil bij te zetten, maar dat heeft weinig zin. Veel geflapper, weinig extra snelheid. Het grootzeil kunnen we überhaupt niet gebruiken zonder Paul Michèl de mast in te hijsen. De grootval is door al het geschommel opnieuw vast komen te zitten om het stoomlicht dat aan de voorkant van de mast zit. Hier moeten we iets op verzinnen, want het is waardeloos dat dit gebeurt als het grootzeil aangeslagen, maar nog niet in gebruik is.

De wind neemt toe en komt van achteren zoals voorspeld. Onze verwachting was een ruime wind (schuin van achteren), maar het wordt voor de wind (recht van achteren). Zonder uitbomen wordt dat geen zeilen voor ons, dus dat houdt op. De golven nemen wel hand over hand toe, dus het is een flinke schommelkoers.

Als het rond tienen donker is, neemt Paul Michèl de eerste wacht op zich. Renata gaat slapen en zegt hem haar wakker te maken zodra hij daar aan toe is.

Dinsdag 25 augustus 2026

Uiteindelijk wordt Renata rond twee uur gewekt. Tijd om de wacht over te nemen. Na een korte overdracht van alles wat er om ons heen vaart en hoe we dat herkennen, gaat Paul Michèl slapen.

Al snel komt Renata in een gebied met vissersboten terecht. We hadden dit wel besproken en het advies was dat dit wel goed zou komen. Dat hopen we dan maar. In de praktijk is het wel een uitdaging. Er omheen varen is eigenlijk geen optie. Ze blokkeren de hele route. Renata besluit dan maar om er midden doorheen te gaan. Ze zoekt doorgangen tussen de rakken die de vissersboten afleggen. Overal om haar heen zijn felverlichte vissersboten. Met de netten uit, lijkt het wel of er een vliegtuig over het water vaart. Op de digitale kaart houdt Renata alles in de gaten en stuurt bij. Daarnaast kijkt ze regelmatig om zich heen of het beeld klopt met wat ze aan navigatieverlichting om zich heen ziet. Toch schrikt ze als er opeens een vissersboot – die ze keurig had ontweken – achterlangs komt varen. Meer dan een uur is ze hier zeer druk mee. Geen risico om in slaap te dommelen. Ze is blij als ze de vissersboten achter zich kan laten en weer koers kan zetten richting Lauwersoog.

Op onderstaande foto is de blauwe lijn de koers die gevaren is. Al die kleine bootjes op het scherm met de stippellijnen ervoor zijn varende boten  - in dit geval vrijwel allemaal vissersboten.

De verwachting was dat we rond de klok van vijf boven Lauwersoog zouden arriveren. Om vier uur staat Paul Michèl alweer naast Renata. Hij was wakker geworden en komt kijken hoe het gaat. Door de stroom mee gaan we eigenlijk veel te snel op Lauwersoog af. We zetten de motor zachter en proberen wat tijd te rekken.

Tegen half zes komen we bij de aanloopton naar het Westgat. Er zijn meer boten die hier nu aankomen. In de tussentijd hebben we de lucht in het oosten al langzaam lichter zien kleuren. Het begint te schemeren. We wachten af tot de eerste boot de betonning gaat volgen richting Lauwersoog. Het is onze eerste keer, dus we volgen liever de meute. Om tien over half zes is het zover. De Avalange draait samen met een ander zeilschip richting de aanloopton. Wij volgen.

Het is een slingerende route die goed betond is. Qua stroming lijkt het niet zo heel veel uit te maken wanneer je het Westgat opdraait. Ergens op de route krijg je deze toch wel tegen, maar er zullen vast geschikte en minder geschikte momenten zijn. Al met al zijn we twee uur bezig om van de aanloopton naar de sluis bij Lauwersoog te varen. Op een zandplaat voor Schiermonnikoog ligt een grote groep zeehondjes te chillen. Je ziet ze heel klein op  onderstaande foto.

De sluis van Lauwersoog blijkt klein. Als de twee boten die voor ons voeren de sluis in zijn gevaren, twijfelen wij of we daar nog bij passen en we besluiten aan de steiger te gaan liggen en een volgende schutting af te wachten. Op dat moment komt ook de Enterprise aanvaren en ze vragen waarom we de sluis niet in varen. Zij gaan naar binnen evenals een andere kleine zeilboot. Dan begint de sluiswachter om te roepen of 'die zeilboot' ook nog mee wil. De Enterprise zegt dat het wel moet passen. We varen rustig in, maar we liggen met onze mast onder de geopende brug. De sluiswachter zegt dat we verder naar voren moeten als we onze mast willen behouden. Heel voorzichtig kruipen we verder naar voren. Ons anker komt boven het zwemplateau van de Avalange te liggen en de kapitein, moet onze preekstoel vasthouden. Hij vindt dit overigens geen probleem. Ondanks het naar voren schuiven liggen we nog steeds met onze mast onder de geopende brug. De sluiswachter besluit de brug dan maar open te laten staan. Achter ons sluit nog een motorboot aan die gewoon lekker zijn schroef laat draaien, wat het allemaal niet bepaald makkelijker maakt. Zulke sluisavonturen zijn al lastig als je uitgerust bent, maar na een hobbelig nachtje doorhalen vraagt het wel wat van je. Gelukkig gaat het allemaal goed en kunnen we allemaal veilig en zonder schade de sluis verlaten.

Wij volgen de Enterprise de Staande Mastroute op. Het eerste stuk gaat over het prachtige Lauwersmeer. Het ziet er geweldig uit zo in de vroege ochtendzon. Jammer dat het zo moeilijk te vangen is in een foto. De Enterprise is van plan om in Dokkum te gaan liggen. Wij willen doorvaren tot aan Leeuwarden. Na de eerste brug komen we achter een tweemaster terecht die er niet bepaald tempo in heeft zitten en die na elke brug de fok weer hijst en even later bij de volgende brug weer laat zakken. Het komt ook niet in hem op om de boten erachter erlangs te laten. We berusten er maar in en dobberen hier achteraan naar Dokkum.

Hier nemen we afscheid van de Enterprise en bij de eerstvolgende brug kunnen we de tweemaster gelukkig ook achter ons laten. We varen verder richting Leeuwarden. De brugopeningen gaan vlot en vriendelijk. Voor we het weten komen we het centrum van Leeuwarden binnenvaren. En waar we eerder altijd alle plekken bij het park bezet aantroffen en hebben we nu gewoon keuze. We kiezen een plekje in de schaduw. Zoveel zon als we vandaag hebben gekregen, hebben we nog niet veel gehad.

Op het gras bij de plek waar wij aanleggen zit een groepje van vijf studenten. Zij bieden meteen aan om te helpen en dat is superfijn. De kade is laag, dus we halen ons trapje weer tevoorschijn om makkelijk van en aan boord te kunnen gaan. Dan gaan die warme kleren uit en nemen we eerst een verfrissende douche. Dat geeft je weer het gevoel een beetje mens te zijn, zo na een nachtje doorhalen. Met eindelijk die korte broek aan pakken we onze vuilniszakken met flessen en blikjes met Nederlands statiegeld. De Deense en Zweedse statiegeldflessen hebben we deze keer allemaal tijdig weer ingeleverd, bij de Noorse ging dat niet lukken. We lopen er een beetje bij of we de vuilnisbakken langs zijn gegaan op zoek naar statiegeldflessen en -blikjes. Bij de plaatselijke Jumbo leveren we alles weer in en doen nog een paar boodschappen voor de avondmaaltijd.

Terug op de boot gaan we lekker zitten. Renata gaat snel aan de slag met de blog. Paul Michèl ligt met zijn telefoon, maar eindigt al snel slapend. Ruim twee uur later, vindt Renata het mooi geweest. Tijd dat Paul Michèl weer wakker wordt, want anders slaapt hij vannacht niet meer. En een maaltijd van deze privé kok zou ook niet te versmaden zijn. Hij maakt een lekkere bami voor ons met sajourboontjes en saté saus erbij. Dat gaat er wel in.

Na het eten moet Paul Michèl nog even de mast ingehesen worden om de grootval los te maken die nog steeds om het stoomlicht vast zit. De buurtjes van de motorboot kijken gezellig mee wat we allemaal aan het doen zijn. Ze vinden onze verhalen mooi, maar moeten er zelf niet aan denken om de zee op te gaan.

We gaan nog een stukje film kijken voor we gaan slapen. Er komt allemaal niet heel veel van terecht. Nu we weer in Nederland zijn hebben we alle kinderen wel even aan de lijn. Het is inmiddels middernacht geworden als we eindelijk gaan slapen.

Afstand over de grond: 159,4 NM; Duur: 1 dag en 3 uur; Gemiddelde snelheid: 5,8 Kts

Leeuwarden - Makkum

Woensdag 26 augustus 2026

De wekker staat weer – vandaag op half negen. Voor een gunstige tocht van Harlingen naar Kornwerderzand moeten we begin van de middag in Harlingen door de sluis gaan. Met nog een stuk Staande Mastroute voor ons, moeten we op tijd weg. Eerder dan negen uur kan echter sowieso niet. De eerste brug opening is om negen uur. Het ontbijt stellen we uit tot op het water, dus het is aankleden en weg.

Het is voor ons de eerste dag deze reis dat we meteen met korte broek en T-shirt kunnen gaan varen. Het is prachtig zonnig weer. Lekker genieten op het water tussen de Friese dorpjes en weilanden. Even een hand opsteken naar alle passerende boten. Een bedankje aan alle brugwachters. Heerlijk relaxed.

Onder het varen maakt Renata het ontbijt klaar dat we lekker in het zonnetje in de kuip opeten.

Dan ontstaat er toch een beetje verwarring hoe het nu zit met die sluisopening bij Harlingen. Er schijnt een beperking op te zitten in verband met verzilting. Dit zou betekenen dat de pleziervaart alleen mag schutten als het water maximaal 20 cm boven of onder NAP staat. Internet spreekt zichzelf tegen over het moment van schutten, rond het middaguur of rond half vijf vanmiddag. We besluiten even aan te leggen in Franeker en te gaan bellen. Mocht het pas einde dag zijn, dan gaan we liever even een bezoekje brengen aan het museum van Eise Eisinga.

Uiteindelijk komen we in contact met de sluiswachter. Zijn reactie op onze onzekerheid over het schutten en de afstanden tot NAP: ‘Daar heb ik geen verstand van. Ik doe gewoon die sluis open als je eraan komt.‘ ‘Oké, dus de pleziervaart kan gewoon schutten de hele dag door? ‘ ‘Ja, geen bijzonderheden.’ ‘Oké, dan komen we eraan.'

We gooien weer los en vervolgen onze route naar de Tsjerk Hiddessluizen. Voor ons vaart een vrachtschip en later sluit ook nog een groot tallship aan. Zij mogen als beroepsvaart uiteraard eerst de sluis in. Daarna mag de pleziervaart aansluiten. Wij bekijken het allemaal goed, maar hier gaan we echt niet bij passen. We leggen aan aan de wachtsteiger en wachten een volgende schutting af. We bieden een klein Frans zeilbootje dat na ons kwam onze plek in de sluis aan. Zij zullen wel passen, maar de sluisdeur wordt voor hun neus dichtgegooid. Ook zij leggen aan, maar dan aan de graskant. Het lijkt de hele dag al niet heel soepel te gaan met dit bootje en hier knallen ze dan ook met de boot vol tegen de beschoeiing aan.

Ondertussen komt een volgend vrachtschip aanvaren. Bij het schutten de andere kant op, komt alleen een motorboot mee. Als de sluis vrij is roept de sluiswachter om dat de pleziervaart eerst mag invaren en voor in de sluis moet gaan liggen. Voor is ook echt voorin en wij moeten toch nog een meter of drie verder naar voren gaan liggen. Gelukkig gaat dit allemaal soepel. Achter ons komt het Franse bootje de sluis binnen varen. Ze verstaan geen Nederlands en gaan veel te ver naar achteren liggen. Uiteindelijk begrijpen ze dat ze verder naar voren moeten gaan liggen. Zoonlief legt de voorlijn om de bolder en pa zit aan het roer. Geen idee wat hij moet doen. De wind die hard van achteren waait draait de boot achterstevoren in de sluis. Hun boot komt met een vervaarlijk drafje op onze achterkant aandrijven. Paul Michèl pakt snel een fender en houdt die ertussen. Ze krijgen hun boot niet terug gedraaid en ze gooien hun voorlijn los. Zo worden ze achterstevoren tussen ons en onze overbuurman in de sluis geblazen. Ze willen opnieuw terugvaren, maar we zien de bui al hangen. Poging twee zal ook niet erg succesvol zijn. We zeggen hen langszij te komen liggen. Renata pakt snel hun achterlijn en Paul Michèl krijgt de voorlijn. Snel leggen we hen aan ons vast. Zo, die ligt veilig vast. Nu nog duidelijk maken dat er een voorlijn in het water dobbert, voordat deze bij iemand in de schroef belandt. Oef, dit vraagt echt om ongelukken.

Vervolgens komt er nog een klein bootje invaren. En de geschiedenis herhaalt zicht. Alleen de voorlijn gaat vast en de achterkant van het bootje breekt uit. Opnieuw komt er een boot op onze achterkant aanstiefelen. Paul Michèl doet weer gauw de fender ertussen en roept dat hij zijn roer de andere kant op moet zetten. Als hij vervolgens gas geeft zal de boot vanzelf langzaam richting de muur drijven. Zo gezegd zo gedaan. Weer één veilig vast.

Nu alleen nog het vrachtschip naar binnen en we kunnen eindelijk gaan schutten. Zodra de sluisdeuren opengaan gooit het Franse bootje zijn voorlijn los. Ho, ho, even wachten, de brug moet ook nog open. Om schade aan onze overbuurman te voorkomen houdt Renata de boot bij de verstaging vast, terwijl Paul Michèl de voorlijn nog vast heeft. Als de brug ook geopend is, trekt Renata de boot recht, roepen we dat hij gas achteruit moet geven en gooien we de voorlijn bij hen aan boord. Zonder brokken varen ze als eerste achteruit de sluis uit. Reddingspoging geslaagd. Wij volgen. Het Franse bootje verdwijnt in de haven voor tallschips, wij draaien richting Waddenzee. We houden ons hart vast hoe dat verder gaat met dat Franse bootje. Hopelijk hebben ze enig idee van getijden en stroming…

Wij rollen onze genua uit en zetten koers naar Kornwerderzand. De stroming is mee, de wind is goed – tussen de 16 en 20 Kts. We gaan 8 à 9 Kts vooruit. Het is een korte maar heerlijke rak naar de Lorentzsluizen. Voor we het weten moet de genua alweer ingerold worden.

Het is rustig bij Kornwerderzand. Dat hebben we vaak genoeg anders meegemaakt. In de kom vaart een boot rond met een soort ploeg erachter. Deze lijkt de bodem los te ploegen. Hij wordt niet blij van wachtende rondvarende boten. We roepen de sluiswachter maar even op. We horen dat we moeten wachten tot er meer boten zijn. Ze willen zo min mogelijk schutten in verband met de verzilting van het water op het IJsselmeer. Er is beroepsvaart onderweg, dus de verwachting is dat het zo’n drie kwartier gaat duren. We leggen vast aan het remmingwerk.

Aan de Waddenzee zijde van de sluis hebben ze een bellenscherm. Een bellenscherm is een hydraulisch systeem in een schutsluis dat wordt gebruikt om zoet en zout water van elkaar te scheiden. Wanneer een sluisdeur opent tussen een zoute zee en een zoet kanaal, wil het zwaardere zoute water over de bodem de sluis in stromen, terwijl het lichtere zoete water aan de oppervlakte wegstroomt. Een bellenscherm voorkomt deze horizontale stroming en remt zo de verzilting van het Nederlandse binnenwater.

Na zo’n drie kwartier mogen we achter een tallship aan de sluis in. Als het tallship vastligt varen wij rustig de sluis in en gaan aan de andere zijde van de sluis naast het tallship liggen. Ook de andere zeilboten volgen. Het tallship is zo vriendelijk om ons eerst naar buiten te laten varen. Dat voelt voor ons ook beter, want bij het invaren brak zijn achterkant al uit.

Het is inmiddels vier uur en we zetten koers naar Makkum. We bellen om een plekje te regelen en gooien de tank weer vol bij de pomp. Vanaf de pomp aan het Kielerkanaal hebben we €350 aan diesel verstookt ofwel een kleine 130 liter. Als je bedenkt dat we vanaf het Kielerkanaal tot aan Harlingen alleen maar op de motor hebben gevaren, dan valt het nog mee.

In de Marina zoeken we plek I5 en leggen de boot rustig in de box. Hoog tijd om de boot te ontdoen van haar zilte laag. Bizar hoe plakkerig een boot wordt van al dat zout. De ruiten in de buiskap en de ramen in de kajuit zijn na één zo’n dag al compleet matglas geworden. Paul Michèl regelt een slang en gaat aan de slag. Voor Renata is het tijd om het toetsenbord er weer bij te pakken en - rustig in het zonnetje in de kajuit gezeten - te gaan typen.

Rond de klok van zeven uur, gaat Paul Michèl op pad naar het havenkantoor om een fiets te regelen en even een boodschapje in het dorp te gaan doen. Hij komt terug met een maaltje van vissoep, wilde zalm en een Toblerone cheesecake dessert. Wat een verwennerij.

Na het eten willen we het dakraam in de kajuit dichtdoen, maar dat wil met geen mogelijkheid. Paul Michèl loopt naar buiten en het blijkt dat de lijn waarmee de zonnepanelen op het dek geborgd zijn er tussen zit. Ja, dan gaat het raam niet dicht. Terwijl hij daar staat hoort hij een bekende stem. Het is Marcel onze havenmeester uit de Houtribhaven. We maken even een praatje. Wat leuk om hem hier tegen het lijf te lopen!

Daarna kijken we weer een stuk film en gaan dan lekker slapen.

Afstand over de grond: 25,9 NM; Duur: 7 uur en 14 minuten; Gemiddelde snelheid: 3,8 Kts

Makkum - Lelystad

Donderdag 27 augustus 2026

We zijn terug op zoet water en meteen worden we verwelkomd door muggen in de boot. Weer even oppassen met licht en de horren gebruiken. Helaas heeft er toch één de brutaliteit om in onze hut rond te gaan zoemen en prikken. Paul Michèl – die vooral geteisterd wordt door die beesten – gaat met succes op jacht. Met ook nog een ventilator aan ter verkoeling, is het de rest van de nacht rustig.

Er staat geen wekker, maar we worden mooi op tijd wakker. Even rustig ontbijten en de boot weer klaarmaken voor vertrek. Als het goed is, is dit de laatste tocht van deze vakantie. Om half elf gooien we los. We varen de haven uit en slaan rechtsaf. We varen dan tegen de wind in en kunnen de zeilen omhoog doen. Dan keren we om en gaan zeilend op een rustig tempo het kanaaltje bij Makkum uit.

Zodra we buiten zijn en een koers met halve wind kunnen gaan varen, schieten we meteen 7,5 à 8 Kts vooruit. Het is wat bewolkt, maar wel lekker weer. Hoe meer we echter richting Stavoren komen hoe dreigender de lucht wordt. We houden het toch wel droog, hè? Behoudens een paar spetters houden we het inderdaad droog. Binnen twee uur zijn we bij Stavoren. 

Bij Stavoren moeten we even om de ondiepte heen sturen en daarna zetten we koers naar Enkhuizen. We passeren een motorboot waar aan de achterzijde allemaal rook vanaf komt. Het ruikt niet goed. De boot dobbert rond. Gelukkig zien we dat ze bezig zijn om het anker uit te gooien. We hopen dat het met een sisser afloopt, maar het lijkt erop dat er wel hulptroepen nodig zijn.

Met nog eens twee uur zijn we bij Enkhuizen en koersen we af op de Krabbersgatsluizen. We kunnen meteen invaren. En als we goed en wel ‘vastliggen’ gaat de sluisdeur aan de andere zijde alweer open.

We zijn benieuwd of we nog een stukje kunnen zeilen. De wind valt een beetje weg en komt uit oostzuidoostelijke richting. Toch kan de genua uit en gaan we met zo’n 5,5 Kts vooruit. Het is hier weer vriendelijk weer met een zonnetje erbij. We vinden het prima zo. Paul Michèl maakt een pizza klaar als lunch. Verder een boekje erbij en we zeilen rustig verder.

De wind draait helaas steeds meer naar het zuiden en daarmee koersen wij steeds meer op Almere af. Als de snelheid teruggaat naar 2,5 Kts vinden we het mooi geweest. De genua gaat in en de motor gaat aan.

Het is weer druk op de marifoon. Bij Hindeloopen zijn verschillende suppers ver van de kust gedreven en zij komen niet meer terug. Ze moeten met een reddingsbootje opgehaald worden. Dat suppen is oppassen geblazen met aflandige wind.

Om tien voor zes leggen we weer aan in onze box in Lelystad Haven. We worden verwelkomd door buren op de steiger. Ze staan ook meteen klaar om de lijnen aan te pakken en te vragen hoe we het hebben gehad. Heerlijk zo’n hartelijk welkom.

Het voelt wel raar om weer terug te zijn. Het zal wel even wennen worden. Nu eerst nog maar lekker genieten van het zonnetje in de kuip, een hapje eten en de film afkijken. Morgen weer een dag. Dan pakken we onze spullen wel en rijden weer naar huis.