EEN PRACHTIGE ANKERPLAATS EN OP WEG NAAR GÖTEBORG

Voordat we hieronder verder gaan met onze zeilverhalen nog even een korte toelichting op het gaatje in onze romp. Om de eerste zorg weg te nemen. Er komen niet zomaar gaatjes in en we hebben geen aanvaring gehad. Wij hebben eerder al een kleine beschadiging gezien aan de buitenkant van de romp. Dit leek gewoon cosmetisch. Nu bleek er zout water in de boot te komen precies op die plek. Het was dus niet alleen cosmetisch, maar het bleek een klein gaatje. Waardoor dit gaatje is ontstaan konden we zien nadat we de bekleding van de romp hadden verwijderd. De romp is blijkbaar ooit wat dunner gemaakt op die plek om een antennekabel naar achteren te brengen. Dit zal in eerste instantie geen gaatje hebben veroorzaakt, maar is daardoor wel een zwakke plek geworden. Door intensief gebruik van de boot is het wellicht uiteindelijk wel een gaatje geworden. We gaan de romp uiteraard weer op veilige dikte brengen op dat punt, maar dat komt later. Voor nu werkt de spoedreparatie en blijft het droog in de boot. Het laatste restje zout water is inmiddels op het laagste punt in de bilge verschenen en opgeruimd.

Anholt - Varberg

Vrijdag 31 juli 2026

Vandaag trekken we weer verder. In de ochtend is er nog een goede wind. Later op de dag zal de wind weer afnemen. We willen dus niet al te laat vertrekken. Om 8.00 uur staan we op, maken wat broodjes en brengen de boot in gereedheid. Als we naar buiten komen met onze reddingsvesten aan, klaar om te vertrekken, staan onze buurmannen ook allemaal aan boord. Ze vragen of wij weggaan. Op ons bevestigende antwoord, reageren ze - iets te snel - dat zij dan wel even wachten tot wij weg zijn. Blijkbaar zijn ze blij dat wij eerst weggaan, omdat daarna het wegvaren voor hen wat makkelijker is.

Het is even een beetje bumpy om weg te komen van het eiland. Er omheen zijn veel ondiepere stukken en de wind staat vol op de haven ingang. Als we om de kardinale ton heen zijn, kunnen we onze koers verleggen richting Varberg.

Zoals voorspeld is de wind in het begin wel goed, maar neemt die langzaam af. Eerst zit de snelheid er dus nog lekker in, later wordt dat wat minder. Op de marifoon ontvangen we steeds hetzelfde bericht afwisselend in het Engels en in het Zweeds. Ze proberen een boot op te roepen, die blijkbaar geen AIS heeft: ‘Boat in position… ‘  aangevuld met de coördinaten. Er zijn heel wat pogingen voor nodig, voordat deze boot eindelijk op de lijn komt.

De tocht duurt toch weer wat langer dan we verwacht hadden, dus om een beetje tijd te winnen zetten we het laatste uurtje de motor bij. De tonnen richting Varberg komen in zicht, evenals de Fästning van Varberg. 

We willen graag in de stadshaven Varbergs Innerhamn liggen, maar we willen ook tanken. Dat laatste doen we in Getteron Marina aan de overzijde. Als we vastliggen zoeken we de juiste brandstofslang. Renata begint ondertussen met pinnen. We moeten een maximumbedrag kiezen, maar weten eigenlijk niet meteen of we inderdaad naar kronen kijken of misschien naar Euro’s (de taal staat op Engels). We gokken maar een hoog maximumbedrag. Er komen steeds foutmeldingen en we eindigen met een maximum van 500 kronen. Dat blijkt een beetje weinig, dus al snel moeten we de slang weer terughangen en weer opnieuw beginnen. Nu lukt het om 1000 kronen te kiezen. Opnieuw brengen we de slang naar de boot. Hierna volgen nog twee rondes. Met vier keer pinnen en tanken, hebben we dan eindelijk de tank weer vol.

We gooien weer los en varen naar de overkant. Daar aangekomen blijken er geen vrije boxen. Er is alleen nog plek langs de kade tegen grote witgeverfde banden gelegen. Daar worden we niet heel blij van. Een vrij nieuwe Hallberg Rassy van 57ft denkt daar blijkbaar ook zo over. Hij legt zijn boot langszij een kleinere boot en hangt zelf geen fenders aan de vrije zijkant. Vaak betekent dit dat ze zelf liever geen boot langszij willen hebben. Wij besluiten toch maar naar de Marina aan de overzijde te gaan. We zagen daar kleine bootjes waarmee je naar de stadszijde kunt varen, dus dat is ook een goede optie.

In Getteron Marina vinden we een mooie ruime box. Als we liggen en havengeld en walstroom hebben geregeld, gaan we op weg naar de Getteröbåtarna, dat zijn de kleine veerbootjes. Het is inmiddels half vijf. Bij de steiger staat een dienstregeling. Blijkbaar gaan de bootjes maar één keer per uur. Toen we aan het tanken waren en aan de overkant aan het kijken waren zagen we constant van die bootjes varen, dus we dachten dat ze vaker gingen. We moeten nog drie kwartier wachten en gaan dus maar weer terug naar de boot. Mythe gaat dan toch maar eerst een rondje hardlopen.

Een half uur later lopen we opnieuw naar de steiger. Er zitten al een heel aantal mensen te wachten. Vrij snel komen er twee bootjes aan die ons allemaal meenemen. Het is een elektrisch bootje met zeer comfortabele kussens aan boord. Voor 55 kronen (ongeveer €5) brengt hij ons in een kwartiertje naar de stadshaven.

Op het plein staan allemaal food trucks. Ook is er een winkeltje waar ze een flinke hoeveelheid visspullen verkopen. We twijfelen geen moment en gaan naar binnen om nieuwe visspullen te kopen. Tim had nog wat goede tips.

Met onze eerste aanwinsten op zak lopen we verder het centrum in en zien een shoppingcenter waar we naar binnen gaan. De kinderen zien wat leuke shirts bij de H&M. Blijkbaar is het inmiddels bijna sluitingstijd en moeten we een beetje opschieten.

Als we net weer buiten staan belt Myrthe dat zij ook met het bootje naar de overkant is gekomen. We lopen haar tegemoet en gaan op zoek naar een leuke food truck. Dat blijkt nog best een uitdaging te zijn. Die bij de haven zijn al aan het opbreken. Blijkbaar houden zij half zeven a zeven uur al op. Even verderop vinden we gelukkig nog wel een paar food trucks. Bij een Libanees tentje halen we shoarma, falafal en halloumi met frietjes. Aan een picknicktafel eten we dit lekker op.

Het is best fris, dus daarna lopen we rustig weer terug naar de haven en stappen op het bootje. We mogen aan boord wachten tot het tijd is om te vertrekken. Na een kwartiertje zijn we weer in de haven. We lopen terug naar de boot. Daar wisselen we het Deense gastenvlaggetje voor het Zweedse. We drinken nog wat en gaan douchen en slapen.

Afstand over de grond: 37,3 NM; Duur: 6 uur en 49 minuten; Gemiddelde snelheid: 5,6 Kts

Varberg - Onsala

Zaterdag 1 augustus 2026

We hadden geen wekker gezet, maar die van gisteren stond blijkbaar nog, dus om acht uur worden we gewekt. In bed kijken we naar de windverwachtingen en naar mogelijke ankerplaatsen om naar toe te gaan. We willen een eindje richting Göteborg varen en halverwege een leuk plekje zoeken.

Bij het ontbijt kijken we ook nog naar wat ankermogelijkheden en besluiten dan om maar gewoon te gaan varen en te kijken hoever we komen. We ruimen de boel aan kant, tanken nog een keertje water en gaan het water op.

In de kom voor de haven hijsen we alvast de zeilen. Dat gaat helaas weer handmatig, want onze elektrische lierhendel heeft gisteren de geest gegeven. Die moet nu eerst eens opengeschroefd worden om te kijken of we hem kunnen repareren. Het opladen van vannacht heeft de truc niet gedaan.

De wind komt niet helemaal uit de hoek die we verwacht hadden. We hadden meer halve wind verwacht, maar we moeten heel hoog varen. Dat maakt het eerste stuk wel lastig, want bij opkruisen gaan we dan enorm de verkeerde kant op, dus we proberen zo hoog mogelijk te varen en gaan daarbij iets meer tussen de rotseilandjes door. We moeten de kaart dus goed in de gaten houden. Als we onze koers meer richting onze bestemming kunnen leggen, wordt de koers beter en schieten we weer met een dikke 7 Kts vooruit. Dat gaat echt lekker. Hoog aan de wind zeilen kan heel fijn zijn, zeker met de vlakke zee die we vandaag hebben.

Na zo’n 20 NM naderen we onze ankerplaats. We brengen alles in gereedheid om te kunnen ankeren. De spie gaat aan de kant, de afstandsbediening van de elektrische lier wordt aangesloten en de ankerlijn wordt uit de voorpiek gehaald. Op de plek van onze eerste keuze liggen al zeker vijf boten voor anker. We besluiten ook maar even een kijkje te nemen in de tweede baai. Hier is het een stuk rustiger en wellicht ook wel meer beschut tegen de westenwind die vannacht zal gaan waaien.

Op de bodem ligt zo te zien zeegras, maar het anker lijkt toch wel goed te pakken. We liggen op zo’n 2,5 à 3 meter diep water, dus met zo’n twaalf à vijftien meter ketting uit, moeten we wel goed liggen. Zodra het anker ligt bedenkt Myrthe dat ze een paar kilometer wil gaan zwemmen, om één van de nabij gelegen eilandjes heen. Judith wil wel met haar mee. Met allebei een fender aan hun enkel om beter gezien te kunnen worden, vertrekken ze.

Renata zou heel graag met de dinghy naar het land gaan, maar daarvoor moet wel eerst de dinghy opgepompt worden. We zoeken de plankjes, peddels en pomp erbij en gaan met z’n drieën aan de slag. Zodra zij klaar is, gaat ze te water en gaan we aan de slag met de buitenboordmotor. Dat is op zich altijd al een klusje, zelfs met een hefboom. Eerst vullen we nog de olie bij. De benzinetank gaat aan boord en we proberen te starten, maar die vlieger gaat niet op. De motor heeft er geen zin in. We maken hem open. Eerst kunnen we het trekkoord niet in beweging krijgen, maar het lukt Paul Michèl wel om dat te verhelpen. Het starten wil ondanks alle verwoede pogingen niet lukken. Als we inmiddels ongeveer een uur verder zijn na onze eerste acties, geven we het op. We gaan gewoon roeien. Maxim en Renata stappen in de dinghy en gaan op weg naar de overkant van de baai. Onderweg komen ze Myrthe en Judith tegen die op de terugweg zijn van hun 2,2 kilometer lange zwempartij.

Aan de overkant is een strandje waar we op aanvaren. Dichter bij de kant kijken we goed in het heldere water of we niet tegen rotsen aanvaren. Bij het strand stappen we in het water en trekken de dinghy op de kant. We trekken onze schoenen aan en gaan een stukje lopen. Blijkbaar is het hier goed bevolkt met koeien en andere dieren, want er liggen veel opgedroogde koeienvlaaien en andere uitwerpselen. Een bezoekje hier is natuurlijk niet compleet zonder een steen op het steenmannetje te leggen. Even verderop is een binnenmeertje waar een aantal reigers zitten te turen naar een lekker visje.

Als het etenstijd begint te worden gaan we terug naar de dinghy. Maxim zal terug roeien. Renata duwt het bootje van de kant en stapt dan ook in. We roeien weer vrij snel terug naar de boot. Daar ruikt het al naar lekkere etensgeuren.

Myrthe en Judith zijn gedoucht en warm aangekleed. De kachel is ook even aangezet, want ze zijn wel een beetje onderkoeld geraakt. We hebben een heerlijk maaltje van Zweedse balletjes met een groentemix en een aardappelgratin. De gekochte frietjes kunnen nu niet in de airfryer - dat kan de omvormer niet aan -  en bewaren we voor een andere keer.

Na het eten doen Myrthe en Judith de afwas. Paul Michèl en Maxim leggen de dinghy aan dek. Dat gaat niet helemaal volgens plan. Als Paul Michèl van de dinghy op de boot wil stappen glijdt hij van de rand en belandt met kleren en al in het water. Tja, die kleren mochten toch wel in de was.

Als toetje bakken we nog kaneelbroodjes af. Die gaan helaas wel een beetje vastzitten aan hun bakpapiertjes, dus we dopen het bakpapier maar om tot eetpapier voor zover het er niet af wil. De smaak is verder prima.

Als het donker begint te worden komt er plotseling een hele harde wind opzetten. Paul Michèl loopt gauw naar buiten en ziet daar een windhoos over het water trekken. De andere boot in de baai ligt 180 graden de andere kant op dan wij. Zo snel als de wind kwam, gaat hij ook weer liggen.

Al voor elven liggen we allemaal weer schoon op bed. Het ankeralarm staat aan voor het geval het anker toch niet goed houdt en we gaan kruien. De wind komt uit het westen en neemt steeds meer toe naar een windkracht 5 Bft. We liggen beschut achter het land. We voelen wel het trekken aan de ketting.

Afstand over de grond: 23,4 NM; Duur: 4 uur en 21 minuten; Gemiddelde snelheid: 5,3 Kts

Onsala - Göteborg (Långedrag)

Zondag 2 augustus 2026

Rond half drie gaat het ankeralarm. We zitten meteen rechtop in bed. Paul Michèl gaat kijken of er echt iets aan de hand is. Hij komt al snel terug, vals alarm. We zetten de marge iets ruimer en gaan weer slapen. Nog geen tien minuten later gaat opnieuw het ankeralarm en lijken we zo'n vijf meter verschoven te zijn. Dit voelt niet goed. We trekken snel wat kleren aan en gaan naar buiten en halen het anker op. Er hangt een grote kluit zeegras aan.

In deze baai zijn ook een tweetal ankerboeien die vanmiddag nog vrij waren. Ervoor ligt nog een zeilboot, die geen topverlichting lijkt te voeren. Als wij gaan varen zien we ineens navigatieverlichting aan. Blijkbaar is deze zeilboot ook aan het verplaatsen. In het donker speuren we het water af naar de ankerboeien. Gelukkig schijnt de maan. Uiteindelijk spotten we een ankerboei.

Judith staat inmiddels ook in haar pyjama buiten om te helpen. Samen pikken we de ankerboei op en doen er een lijn doorheen. De ankerboei is inmiddels halverwege ons schip. We roepen dat Paul Michèl achteruit moet slaan. De motor maakt flink toeren, maar er gebeurt vrij weinig. We liggen vast. Uiteindelijk krijgt Paul Michèl de boot los. Hier kunnen we dus niet liggen ondanks de diepte op de kaart 2,5 meter is en dus voldoende voor onze kiel van 1,95 meter. De lijn halen we weer binnen. De andere ankerboei is inmiddels in beslag genomen door de andere zeilboot en dat verklaart ook waarom we hem niet zagen. Wat nu?

Inmiddels zijn Myrthe en Maxim ook buiten in hun pyjama. Het is al half vier en we besluiten om naar de andere baai te varen. We kijken goed op de plotter waar er rotsen liggen en waar we kunnen varen. De vijf zeilboten van vanmiddag liggen nog voor anker. Wij willen wat dieper de baai in, zodat we meer uit de wind komen te liggen. Het is inmiddels windkracht 6 Bft geworden. Als we bijna ons anker uit willen gooien, zien we opnieuw een ankerboei. Met de pikhaak pikken we deze weer op aan de bakboordzijde en we leggen de boot vast. Langzaam draait ze in de wind. Raar idee dat we nu eigenlijk niet weten waar we liggen.

We halen de kluit zeegras van het anker en halen het anker helemaal binnen. Ook ruimen we de ankerlijn weer op. Deze zorgt ervoor dat de spanning die op de ketting komt te staan niet aan de ankerlier trekt, maar aan deze lijn die vastzit aan de kikkers aan bakboord en stuurboord.

Afstand over de grond: 1,8 NM; Duur: 0 uur en 35 minuten; Gemiddelde snelheid: 3,1 Kts

We doen een high five en gaan allemaal weer naar binnen en terug naar bed. Het is inmiddels rond vieren. Hopelijk kunnen we de slaap weer een beetje vatten. Het is in ieder geval een prettige gedachte dat we meer in de luwte liggen en vastzitten aan een ankerboei. We zetten voor de zekerheid wel een ankeralarm. Na nog geen vijf minuten gaat hij alweer af en gaat Paul Michèl maar weer buiten kijken. Het blijkt vals alarm. We liggen prima, maar misschien zijn we nog wat verder naar achteren gedreven nu we volledig in de wind liggen. We hogen de marge weer iets op en gaan slapen. Regelmatig worden we even wakker van het kraken van de lijn. Er komen zulke grote krachten op te staan, maar verder blijft het rustig deze nacht.

Als we opstaan is het eerste wat we doen naar buiten kijken. Waar liggen we eigenlijk? Het is ook een prachtig plekje. Tijd om de tafel te dekken en lekker te ontbijten. Daarna gooien we weer los, want we moeten vandaag verder naar Göteborg.

In de baai is het nog wel winderig (windkracht 4 Bft), maar wel een aangename temperatuur. We verlaten de baai via een smalle doorgang tussen de rotsen door, gaaf! Op het open water hijsen we het grootzeil weer met mankracht en rollen ook de genua uit. We speren er vandoor, 7, 8 zelfs 9 Kts. We zetten de zeilen gauw iets losser.

In de verte zien we een flinke regenbui. We hopen maar dat die aan ons voorbijgaat, maar helaas. We krijgen toch een deel van de bui over ons heen. Daarachter is het gelukkig weer droog en licht.

De wind neemt toe tot zo’n 18 à 19 Kts, een dikke windkracht 5 Bft. We komen wel heel erg op één oor te liggen en lopen ook bijna uit het roer. Met alle rotseilandjes (zie foto plotter) en de drukte met zeilboten, moeten we hier snel iets aan doen. Het grootzeil gaat losser en de genua wordt gereefd. Dat is een zware klus zonder de elektrische lier. Maxim en Renata lieren met z’n tweeën. Met vereende krachten lukt het zo om de genua gedeeltelijk in te rollen.

Vervolgens gaan we nog steeds als een speer, maar wel een stuk comfortabeler en verantwoorder. Göteborg komt in zicht. Overal kleine rotseilandjes met kleine huisjes of onbewoond. Ook zijn er verschillende plekken waar allemaal zeilboten voor anker liggen. Het ziet er allemaal heel mooi uit, jammer dat we geen tijd hebben om daar nu te gaan liggen.

Vlak voor de gästhamn van Långedrag ruimen we de zeilen op en varen de haven binnen op zoek naar een plekje, op zoek dus naar een groen bordje. Dat zijn er niet veel. Eindelijk vinden we aan onze linkerzijde een box van 4,7 meter breed en lang genoeg. Er is ook nog een waterslang vlakbij wat handig is, omdat er vandaag ook nog wat wassen van de kinderen gedraaid moeten worden.

We moeten wel even informeren bij het havenkantoor of deze box lang genoeg vrij is. We gaan vrijdag namelijk pas weer verder. Morgen wordt een dagje Göteborg  en daarna moeten we op weg naar Oslo. Met de boot gaat dat onmogelijk op tijd lukken.

Als we de boot helemaal hebben ingepakt – hoes om het grootzeil, kuiptafelhoes, stuurhoezen, etc. – gaat Myrthe hardlopen, Paul Michèl en Judith gaan boodschappen doen en Renata en Maxim gaan de was doen.

De wasmachine komt tevoorschijn, de bimini wordt uitgezet en de waslijntjes opgehangen. Ondergoed rijgen we weer om de reling.

Paul Michèl en Judith zijn binnen het uur weer terug. Dat is snel. De supermarkt was 2 km verderop. Ze boften dat het havenkantoor nog open was en ze fietsen konden lenen. Als de boodschappen zijn opgeruimd, komt ook Myrthe weer binnen.

Paul Michèl en Judith gaan meteen aan de slag met het eten. Een oosterse roerbak met zoetzure saus voor Myrthe en een pokebowl voor de anderen.

Afstand over de grond: 23,0 NM; Duur: 3 uur en 28 minuten; Gemiddelde snelheid: 6,7 Kts

Göteborg

Maandag 3 augustus 2026

We starten rustig op. Paul Michèl gaat op pad voor een nieuwe ‘versnellingsbak’ voor de elektrische lierhendel. Hier niet zo ver van de haven zit een watersportwinkel, de Sea Sea. Deze kan de versnellingsbak inderdaad leveren. Morgen ligt hij klaar in de andere vestiging. Die is wel een uur fietsen van de haven, maar omdat we morgen een auto hebben kan dit in één moeite door.

Hij komt terug met een bagagekar. Dat kan maar één ding betekenen, hij gaat met de buitenboordmotor op pad. Deze kan waarschijnlijk hier op de haven gerepareerd worden. Met vereende krachten tillen Paul Michèl en Maxim de buitenboordmotor op de steiger.

In de tussentijd wordt in de kajuit het ontbijt voorbereid – afbakbroodjes, croissantjes en een lekker gekookt eitje. Met een goed gevulde maag gaan we op pad. Niet ver van de haven rijdt de tram die ons naar het centrum brengt. Het is een half uurtje boemelen.

Bij halte Järntorget stappen we uit. We willen naar Skansen Kronan, een 17^e-eeuws historisch fort gelegen op een heuvel in de stad. Niet alle toegangswegen zijn geopend, maar we vinden een weg naar boven. De helling is behoorlijk steil. De Skansen Kronan staat helaas gedeeltelijk in de steigers, maar de fotogenieke kant staat dat gelukkig niet. Bij het fort heb je een prachtig uitzicht over de stad. Erachter staan weer een paar kanonnen, die natuurlijk weer niet mogen ontbreken in het beeldmateriaal.

We dalen weer af naar beneden en lopen in de richting van de Haga. Haga is een charmante buurt met traditionele houten gebouwen, geplaveide straten en knusse cafés. We zien heerlijke verse banket dat gretig aftrek vindt. Jammer genoeg is de rij gigantisch en besluiten we toch maar door te lopen.

Bij de supermarkt halen we wat lekkers en wat drinken. Daarna lopen we verder door Kungsparken, een stadspark. De hele stad ademt een ontspannen gemoedelijke sfeer ondanks haar formaat. Overal staan bloembakken die het geheel een vrolijk aangezicht geven.

We lopen de winkelstraten van het centrum in. Wat shoppen mag in zo’n grote stad natuurlijk niet ontbreken. En gaan vervolgens de winkelpassage Nordstan binnen. Ook deze ziet er prachtig uit.

Vanaf hier gaan Paul Michèl en Renata naar het Centraal Station langs de Hertz. Hier gaat Paul Michèl morgenochtend de huurauto ophalen. We willen zeker weten dat Renata ook mag rijden, dus ze laat even haar gezicht daar zien. Het blijkt genoeg om morgen een kopie van haar rijbewijs mee te nemen.

Terug in de winkelpassage gaan we bij de Lidl ons avondmaal halen. Vervolgens lopen we terug naar Brunnsparken waar we op de tram naar de haven stappen. Waar we vanmorgen een comfortabele tram hadden, hebben we  nu een enorme rammelbak. Het lijkt wel een trilplaat, dus wie weet vallen we meteen een beetje af.

Rond kwart voor acht zijn we terug op de boot. De airfryer komt uit de kast voor de frietjes, kipkluifjes gaan in de oven en wortels worden gekookt. Om half negen zitten we allemaal stil te eten. Daar waren we wel aan toe!