OP WEG NAAR HET PRACHTIGE ANHOLT

Maandag 27 juli 2026

Wat een nacht. Windkracht 6 à 7 Bft beukt op de stuurboordzijde van onze boot. Voor in de boot gelukkig geen gepiep en gekraak van lijnen, maar er wordt wel aan gerukt. We slapen wel, maar schrikken ook regelmatig weer wakker. We mogen uitslapen, want vandaag trekken we niet verder. Geen goed plan om met een dikke windkracht 6 Bft op pad te gaan. Het kan allemaal wel natuurlijk, maar we maken er niemand gelukkig mee. De zeilschool die ons vanuit Spodsbjerg is gevolgd denkt daar anders over. Materiaal om te leren, dus we zien hen in de ochtend de haven verlaten.

Nu we de tijd hebben kunnen we eindelijk weer eens uitgebreid ontbijten. Afbakbroodjes, een lekker eitje, heerlijk. Na het ontbijt gaan we op pad. We hebben gelezen over Korsør Miniby en Korsør Fæstning. We gaan maar eens kijken. De route loopt langs de marinehaven. Deze haven ligt achter hekken van staaldraad en prikkeldraad. Overal bordjes dat er niet gefotografeerd mag worden. Op zich vinden we dit niet heel verrassend voor een marinehaven, maar dat Korsør Miniby ook achter zulke hekken is gemaakt verbaast ons toch wel een beetje. Miniby is namelijk een klein stukje miniatuurstad met oude huizen, zoals ze waren in 1875. Een heel klein stukje Madurodam dus, maar dan achter prikkeldraad…

We lopen verder naar Korsør Fæstning met een toren uit de Middeleeuwen. Deze toren was een onderdeel van Kasteel Korsør, dat verwoest werd in het begin van de jaren 1800. Nu is er ook een museum te vinden, dat wij graag willen bezoeken, maar helaas… Het museum is alleen geopend van vrijdag tot en met zondag. Een gemiste kans in het zomerseizoen lijkt ons. We lopen dus langs de gebouwen en over de omliggende wallen. Een foto bij de kanonnen mag natuurlijk niet ontbreken.

Dan maar door naar de supermarkt. Ook hier een goede binnenkomst met links ijslollies en rechts chips. Als we door de schuifdeuren zijn zien we links meteen een enorm schap met schepsnoep. Maar – en dat pleit toch voor deze Føtex – rechts vers brood en… oké, gebak. Met een paar tassen gevuld met boodschappen lopen wij weer terug naar de boot.

Nu we toch een dagje blijven liggen, kunnen we mooi de was doen. Dus de wasmachine komt tevoorschijn en we draaien een drietal wasjes. Dat wassen gaat prima. Misschien volgende keer wel even kijken of we een ander programma moeten gebruiken, want nu hebben we één van onze watertanks er met drie wasmachineladingen doorheen gejast, hahaha. Nu absorberen handdoeken natuurlijk wel veel water, maar toch. Op zich geen probleem, want we kunnen hier gewoon onbeperkt water bijvullen. Het ondergoed rijgen we aan een lijntje om de reling en kan zo geen kant op. Maar goed ook, want het waait echt heel hard. Onder de bimini hebben we ook een aantal lijntjes gespannen en daar komen de handdoeken, shirts en sokken te hangen. Zo kunnen we ze nog een beetje in de gaten houden, want het is toch wel een beetje spannend of de knijpers bestand zijn tegen deze wind.

We hebben heel veel zin in pannenkoeken, dus Paul Michèl duikt de keuken in. Spekpannenkoeken, kaaspannenkoeken, naturel, met appel, de ene na de andere pannenkoek belandt op ons bord. Met een gevulde buik realiseren we ons dat het al een half vier is. Als we straks ook nog een avondmaaltijd gaan eten, wordt dat wellicht een beetje veel. Paul Michèl en Myrthe gaan daarom nog een keer naar de supermarkt om een paar lekkere kaasjes, gerookte zalm en stokbrood te halen. Dan doen we om een uur of zeven wel een lekkere borrelplank.

Dan is het voor de kinderen wifi tanken bij het havenkantoor, voor Paul Michèl uitzoeken hoe we verder zullen varen aan de hand van de windverwachtingen en voor Renata verder gaan met de blog en de was. Na het eten ruimen we de wasmachine weer op en worden er spelletjes gespeeld en gelezen.

Korsør - Sejerø

Dinsdag 28 juli 2026

Vandaag varen we weer verder. De wind voorspellingen zijn goed. Tot 8.00 uur nog windkracht 5 Bft, maar daarna windkracht 4 en later 3 Bft. We staan dus op tijd op, want we hebben vandaag zo'n 45 NM te gaan naar Sejerø. Kwart over acht staat iedereen naast zijn bed – aankleden, ontbijt maken en boot voorbereiden. Het ontbijt eten we maar snel voor we vertrekken, want straks liggen we waarschijnlijk op één oor en is het wat minder comfortabel. Bovendien ga je maar beter met een gevulde maag het water op. Uit ervaring word je dan minder gauw zeeziek.

Uiteindelijk is het toch alweer half tien voor we los gaan gooien. We kwamen er namelijk achter dat er water achter het toilet stond en dat hoort daar niet. Als we de kast met vuilwatertank, leidingen en pomp openen, zien we een waterleiding lekken bij de koppeling. Deze zit er niet goed in. We drukken hem weer vast, maar daar moeten we later wel even beter naar kijken. Wellicht veroorzaakt dit dan de keren dat de pomp willekeurig lijkt te gaan lopen om druk op de leiding te zetten. Dit willekeurige pompen was namelijk niet opgelost na onze reparatie bij de boiler eerder deze week.

Eerst moeten we een stukje tegen de wind in om de hoek te kunnen maken om onder de Storebaeltsbroen door te varen. Dit is wel even een beetje stuiteren. Vlak voor we stuurboord uit gaan hijsen we het grootzeil. De genua rollen we na de brug uit.

Naast ons schuift een gigantisch containerschip voorbij, aan boord meer dan 4.000 containers. Toch altijd moeilijk voor te stellen. Nadat we de genua ook hebben uitgerold speren we met 7,5 Kts vooruit. We liggen prachtig op stuurboord oor.

Renata neemt het roer over. Paul Michèl wil binnen gaan kijken of hij kan zien waarom er tijdens de tocht door de Duitse Bocht water onder het matras in de stuurboordhut was gekomen. Binnen hebben we niets gevonden dat deze nattigheid kon veroorzaken, dus misschien komt het toch van buiten. Al vrij snel ontdekt Paul Michèl het probleem. Er zit een gaatje in de romp aan stuurboordzijde. We hadden laatst wel gezien dat er een beschadiging zat. Deze hadden we op ons lijstje gezet als vooral cosmetisch, maar blijkbaar is het niet oppervlakkig,  maar een gaatje dat vraagt om een spoedreparatie. Renata krijgt opdracht om de zeilen losser te zetten, zodat we minder scheef gaan en het gaatje boven de waterlijn blijft. Na twee pogingen is dat gelukt. Nu moet het gaatje gedicht worden aan de buitenzijde. Binnen zit er een schot voor. Paul Michèl vindt een twee componenten lijm die zeewaterbestendig is, dus die kunnen we nu mooi gebruiken. Voordat de reparatie gedaan kan worden, gaan we overstag, zodat we op bakboord oor liggen. Paul Michèl zetten we met een lifeline vast aan de boot, dan gaat hij buitenboord hangen. Maxim houdt hem vast en Judith geeft de lijm aan. Al snel zit het goedje erop. Met een minuut of vijf zou het droog moeten zijn. We varen nog een tijdje de koers over bakboord. Jammer dat we dan nagenoeg weer terug varen. Zodra het lijmrestje dat we in de kuip hebben hard is geworden, gaan we voorzichtig overstag, zodat we de juiste koers weer kunnen gaan varen. De zeilen niet te strak, om te zorgen dat het gerepareerde gaatje boven water blijft. Binnen heeft Paul Michèl wat papier aangebracht bij het gaatje, zodat we makkelijk in de gaten kunnen houden of het droog blijft binnen. Na een tijdje zien we wel een klein beetje vocht, maar dat zou ook nog restwater kunnen zijn wat tussen de schotten zit. Voor nu kunnen we weer droog doorvaren. Als we in de haven zijn, moeten we maar een iets serieuzere tijdelijke reparatie uitvoeren. Het mooi maken zal waarschijnlijk wachten tot we weer in Nederland zijn.

Nu kunnen we eindelijk de zeilen weer een beetje aantrekken en we schieten meteen weer met zo’n 7,5 Kts vooruit. Heerlijk! We hebben eigenlijk wel trek gekregen. Paul Michèl duikt de keuken in en gaat lekker pantosti’s maken. Die gaan erin als koek.

De wind draait steeds meer naar het zuidwesten. De wind wordt steeds ruimer en we gaan meer schommelen. We moeten deze koers nog even volhouden tot we de bocht om Sjælland gemaakt hebben. Hier zitten op de hoek een aantal ondieptes die we moeten omzeilen.

We gijpen (met de achterkant van de boot door de wind) en dobberen verder richting Sejerø. Tim van Sundance stuurt ons een foto van de geep die hij gevangen heeft en brengt ons daarmee op een idee. We gaan nu niet zo snel – tussen de drie en vier knopen – en dat is een ideale snelheid om onze hengel uit te gooien. De eerste twee keer zijn vals alarm, maar dan zit onze eerste makreel van deze zomer aan de haak, hoera!

Als de genua begint te flapperen rollen we deze alvast op. Net voor de haven ruimen we ook het grootzeil op. Renata staat bij de mast om het zeil netjes in de lazybag te begeiden. Het laatste stukje moet een beetje met de hand geholpen worden en daarvoor moet je op de opstapjes gaan staan die aan de mast vastzitten. De eerste stap gaat goed, maar bij de tweede stapt Renata mis en knalt met haar scheen tegen het opstapje aan. Au, die komt binnen…

Even voor half zes varen we de haven van Sejerø binnen. Voor de haven is de zeilschool aan het oefenen, blijkbaar hadden we vandaag alweer dezelfde bestemming. Het blijkt een kleine en knusse haven. Alle boxen zijn al vol, dus we moeten op zoek naar een plekje langszij. Dat mag bij een Deense Dehler en een Duitse X-yacht van 44 en zo’n 42ft. We worden wel gewaarschuwd dat de Denen morgenochtend om 6.00 uur weg willen varen. We denken heel even na, maar we wilden zelf ook vroeg vertrekken, dus 6.00 uur is zo gek nog niet. We varen er eerst voorbij en gaan dan rustig achteruit terwijl we de fenders uitgooien en allemaal klaarstaan met lijnen. Rustig komen we zo langszij te liggen.

Sejerø is een klein eilandje. In de haven liggen allerlei soorten schepen – een lang schip met allemaal ‘matrozen’, ze zijn allemaal in uniform, zeilboten in allerlei soorten en maten, motorboten, opnieuw de bewuste zeilschool en een lang open houten schip - een Fembørong, het grootste type Nortlandboten - met zeilen, maar ook peddels. De groep aan boord lijkt in hippie stijl. Ze zijn allemaal zeer kleurrijk gekleed. Ze blijken te overnachten onder een soort zeil dat over een lijntje is gespannen.

De haven heeft een restaurantje dat goed bezocht wordt. Even verderop is bij de veerhaven ook nog een klein binnenhaventje. Hier is nog een eettentje te vinden. Nog wat verderop is een lange zwemsteiger.

Zodra we liggen gaan Myrthe en Maxim meteen koken – de rijst met kipdijfilet en zoetzure saus die we voor gisteren hadden gekocht. Al snel kunnen we aan tafel. Na het eten gaan Myrthe en Judith een rondje hardlopen. Paul Michèl en Renata gaan even een rondje lopen. We kletsen nog wat met onze buren en horen dat er op Anholt iets van een muziekfestival is. Hopelijk kunnen we er morgen dan nog bij in de haven… Na nog een kopje thee gaan we naar bed, morgenochtend moeten we tenslotte om 6.00 uur losgooien.

Afstand over de grond: 44,6 NM; Duur: 8 uur en 8 minuten; Gemiddelde snelheid: 5,5 Kts

Sejerø - Anholt

Woensdag 29 juli 2026

Om tien over half zes gaat de wekker – opstaan, klaarmaken en losgooien. De zon komt net op in de haven. Judith staat ook op, Myrthe en Maxim slapen nog even verder. In de voorhaven ruimen we de fenders op in de voorpiek. Zodra we buiten zijn, hijsen we de zeilen en zetten koers naar Anholt.

Er is minder wind dan we hadden verwacht volgens de voorspelling – eerst 4 Bft, dan 3 Bft, dan 4 Bft. We beginnen met windkracht 3 Bft en het betere gedobber. Het is een beetje zoeken naar een fijne koers. We besluiten maar iets meer koers naar het westen te zetten, dan varen we iets sneller. We moeten hiervoor wel door de shipping lane. Voordat we kunnen gaan oversteken, komt er een snelle boot op ramkoers. We verleggen onze koers nog westelijker, zodat deze boot voorlangs kan varen. Daarna moeten we achter een cruiseschip langs oversteken. Door op de achterkant van deze boot te sturen, draaien we vanzelf mee achter deze boot langs en zo gaan we ook ruim voor het volgende vrachtschip langs.

De koers blijft lastig en we besluiten echt voor de wind te gaan varen met de zeilen als melkmeisje. We zetten ook de stuurautomaat aan, maar daarvoor is de accuspanning alweer net te laag. Maar we zijn creatief. De zonnepanelen komen naar buiten en die hangen we aan de reling. Binnen no time neemt de accuspanning toe tot even boven de 13V en dan werkt de stuurautomaat zonder problemen. De oude loodaccu's hebben echt hun beste tijd gehad. Voor het comfort leggen we ook nog een bulletalie neer die ervoor zorgt dat de giek op zijn plek blijft en we niet onverwacht gijpen. Langzaam neemt de snelheid toe tot we lange tijd zo’n 7,5 Kts varen. We schieten heerlijk op. De zon komt er ook steeds meer bij, dus de jassen en truien gaan uit en de korte broeken aan. Lekker een boek of puzzelboekje erbij en heerlijk genieten. Judith gaat met haar benen in het water zitten op het zwemplateau.

Het wordt flink warm en we zetten de bimini op om niet te verbranden in de zon. De snelheid gaat er helaas weer uit. We gaan nog maar zo’n 3,5 Kts. Wel een mooi moment om die hengel nog eens uit te gooien. Het duurt eventjes, maar dan wordt er flink aan de lijn getrokken. We lijken beet te hebben en het is behoorlijk zwaar. Ineens wordt het lichter en denken we onze vangst kwijt te zijn, maar er zit wel degelijk een makreel aan. Als we deze binnen hebben, blijkt de rest van de lijn afgebroken te zijn. Waarschijnlijk zat er nog een makreel aan. Jammer genoeg zijn we nu onze lood van 300g kwijt en kunnen we zo niet meer vissen, eerst weer ergens lood zien te vinden.

Het duurt alles bij elkaar wel wat lang. Elke keer hebben we nog drie uur te gaan, maar omdat de snelheid weer langzaam afneemt, blijft het drie uur. De zoutjes komen op tafel om de zouten weer wat aan te vullen.

Ineens komt Anholt duidelijk in zicht en neemt de resterende tijd eindelijk af. Om nog wat eerder te zijn, zetten we het laatste stukje ook de motor bij. We varen met zo’n tien boten af op de haven van Anholt. Hopelijk is er voldoende ruimte. Bij binnenvaren blijkt er eigenlijk nog verrassend veel ruimte te zijn. Er zijn hier geen boxen, je legt de voorkant vast aan de steiger en de achterkant aan een hekboei of net andersom als je met de achterkant bij de steiger wilt liggen. Dat wordt onze eerste keer. Direct bij binnenkomst aan de rechterkant is een steiger voor boten tussen de 13 en 15 meter. Hier kiezen we een plekje. Als we net bezig zijn aan te leggen, komt de havenmeester aanvaren, hij had met zijn uiterlijk zomaar een Viking kunnen zijn. Hij vindt ons wel wat klein om hier te liggen. Die opmerking ontgaat ons een beetje, want we zijn 14 meter lang. Maar hij strijkt met zijn hand over zijn hart en we mogen deze keer hier liggen. Hij helpt ons om de achterlijn door de hekboei te doen. Renata en Judith staan inmiddels  op de kant met de voorlijnen. Myrthe en Maxim zijn bezig met de hekboei. Er blijkt een knoop in de lijn te zijn gekomen, waardoor de lijn niet door het oog van de hekboei getrokken kan worden. Ze krijgen de opdracht om in het water te springen en de knoop los te maken. Maxim ligt binnen no time in het water en lost het probleem op. Dan nog even positioneren en onze eerste keer aanleggen met een hekboei is een feit.

We ruimen de boot op en Myrthe en Judith gaan op zoek naar de Sundance. Die vinden ze een paar steigers verderop. Ze stellen voor om straks op het strand een drankje te doen. Dat lijkt ons erg gezellig. We treffen elkaar een minuut of tien later bij de opgang naar het strand. We zoeken een lekker plekje aan de rand van het duin. De kleine Tessa gaat in een tentje. Het is gezellig. Tim gaat vliegen met zijn drone en laat het Renata ook proberen. Erg leuk. Eline gaat met Myrthe en Judith zwemmen. Als het frisser en etenstijd wordt besluiten we met z’n allen ergens een pizza of burger te gaan eten. Eerst even opfrissen en iets warmers aantrekken en dan met z’n allen op zoek naar een gezellig tentje. We vinden een tentje waar ze in ieder geval pizza’s verkopen. Aan een lange smalle ‘picknicktafel’ nemen we plaats. De kleine Tessa ligt al snel bij Myrthe op schoot. Het bestellen moet aan de kassa gebeuren. Paul Michèl loopt heen en weer tussen de kassa en onze tafel om te vertellen wat we allemaal kunnen eten. Al snel komen ze dan aan met een aantal menukaarten. Het is alleen Deens, maar het meeste begrijpen we wel. Na het bestellen krijgt Paul Michèl een veiligheidshesje mee met 21 erop, daarmee weten ze blijkbaar welke bestelling bij ons hoort, creatief! Voor we het weten is het al laat en bedtijd geworden. Tim en Eline lopen nog even mee  naar onze boot om haar te bekijken.

Terwijl er gedoucht wordt, vult Paul Michèl water bij en ruimt de bilge uit die nat is door het gaatje dat in de boot zat. Hij haalt er twee emmers water uit. We laten de bilge vannacht open staan zodat hij kan drogen. Uiteindelijk gaan we pas om 1 uur slapen.

Afstand over de grond: 56,4 NM; Duur: 10 uur en 38 minute; Gemiddelde snelheid: 5,3 Kts

Anholt

Donderdag 30 juli 2026

In de nacht horen we de deur open en weer dicht gaan. Blijkbaar zijn Myrthe en Maxim een nachtelijke wandeling over het eiland gaan maken, omdat ze niet konden slapen.

Om 5.50 uur worden we wakker van de boegschroef van de buurman. Gisteren ramde hij al bijna onze boot. Het was maar goed dat we klaarstonden met de bolfender. Verder lagen we zo strak tegen elkaar aan dat we de fenders moesten optillen. Nu wil hij blijkbaar vertrekken. Paul Michèl trekt snel een broek aan en gaat naar buiten. Renata hoort wel wat ‘ho, ho, ho’ buiten, maar blijkbaar vaart hij toch zonder brokken te maken uit.

Dat was ook eigenlijk meteen onze nacht – vijf uurtjes. We kunnen de slaap niet heel goed meer vatten. Om een uur of negen staan we dan ook maar op. Paul Michèl gaat aan de slag met de zonnepanelen, want hij blijft maar walstroom bijkopen. Renata gaat pannenkoeken met spek, kaas en appel bakken voor het ontbijt. We eten ze lekker op in de kuip onder de bimini, want het is prachtig weer.

Daarna gaan de wandelschoenen aan om het eiland te verkennen. Er zijn veel éénmanspaadjes die langs bomen en struiken lopen. Dat zijn onze favoriete wandelpaadjes. Al snel hebben we uitzicht over de haven. We zien ook de camping liggen van bovenaf. Zouden al die caravans met de Anholt-veerboot hier naartoe zijn gekomen? Een andere optie lijkt er niet te zijn, maar die veerboot lijkt helemaal niet zo groot.

We laten onze wandeling via de supermarkt in het dorp lopen. We halen spullen voor het avondeten en een ijsje, waarna we weer verder lopen. Nog een paar smalle paadjes en dan komen we aan bij de duinen. We besluiten terug te wandelen door de branding. Het is heerlijk koel met de voeten in het water.

Op de boot pakken we strandlakens, wat te drinken en wat te knabbelen en dan lopen we terug naar het strand. We zoeken een rustig plekje en gaan eerst een verfrissende duik nemen, daarna is het tijd voor wat lekkers. Ook gaan we lekker in de zon liggen, tenminste… dat is toch iets minder lekker dan verwacht. Omdat de wind vol het strand opwaait worden we gezandstraald en dat is best wel pijnlijk. Na een poosje zoeken we een nieuw plekje tussen het helmgras van de duinen, waar we nog een tijd heerlijk liggen.

Al gauw is het tijd om terug te gaan naar de boot om te gaan eten. Myrthe en Judith zijn al vooruit gegaan en inmiddels begonnen met het rollen van gehaktballetjes. Samen met rijst, rode kool en een lekkere ketjap en ketchup jus hebben we een heerlijke maaltijd.