METERS MAKEN

En dan kunnen we eindelijk meters gaan maken. Er is ruimte in de weersvoorspellingen om de Duitse bocht in te gaan. Vanaf Borkum halen we in één keer door naar Laboe in de Kieler Bucht. In drie dagen tijd zijn we in Denemarken. We trekken zo snel mogelijk noordwaarts om met de kinderen nieuwe eilanden en plaatsjes te gaan ontdekken en gelijktijdig wat meer richting Oslo te komen, waar de kinderen uiteindelijk op het vliegtuig zullen stappen. Ze zien door al die fronten op de Noordzee wat minder van het beloofde Noorwegen, maar als het goed is wel meer van het mooie Zweden.

Borkum - Laboe

Donderdag 23 juli 2026

De wekker staat op tijd, want we moeten nog wat voorbereidingen treffen voordat we rond het middaguur gaan vertrekken. Om 9.00 uur zitten we al aan het ontbijt. Na het ontbijt staan er nog een aantal klusjes op het programma: de lifelines moeten aan dek worden gelegd, eten gekookt voor de overtocht, water bijgevuld, overtocht bed opmaken inclusief het uitval net, twee riffen in het grootzeil leggen en alles zeevast leggen in de boot.

Om even na tienen zwaaien we Tim, Eline en de kleine Tessa van de Sundance uit. Zij vertrekken twee uurtjes eerder, omdat zij iets langzamer varen. Wij volgen hen twee uur later.

Paul Michel maakt een lekkere pastamaaltijd klaar voor onderweg met de verse knoflook en de bolcourget van buurman Sam. Na het koken zetten we de pan vast op het fornuis met pannenbeugels en het fornuis zelf op de cardanische stand zodat de pan waterpas blijft staan tijdens het varen.

Maxim rolt de haspel af die voor aan de steiger staat, zodat we het water kunnen bijvullen. Die afstand is groter dan eerst gedacht - dus hij moet een paar keer een extra stuk slang afrollen - maar dan kan het bijvullen gaan beginnen.

Renata duikt met haar hoofd onder het bed om het overtocht dekbed tevoorschijn te halen. Ook komt het uitvalnet uit de kast. Deze maken we met twee haken vast onder de bank in de kajuit en kunnen we met twee banden vastzetten aan de looprails die langs het plafond loopt. Het is een DIY-oplossing gemaakt van een bagagenet voor in een achterbak van een auto en zorgt ervoor dat we tijdens het varen niet van de bank kunnen rollen tijdens het slapen. Nu zal dat deze reis waarschijnlijk niet zo heel snel gebeuren, want gezien onze koers zal de boot op stuurboord oor liggen en worden we juist tegen de rugleuning gedrukt.

Omdat het best wel stevig kan waaien op de Noordzee en we bovendien niet veel te vroeg willen aankomen bij de monding van de Elbe, leggen we alvast twee riffen in het grootzeil. Hiermee is het zeiloppervlak aanmerkelijk kleiner en zullen we rustiger kunnen varen.

Tenslotte moet er nog een rondje door de boot worden gemaakt om te controleren of er geen spullen kunnen gaan vallen tijdens het varen. Uiteraard moeten alle afsluiters dicht, zodat er tijdens het varen niet onverhoopt water binnen kan komen. In principe zou dit sowieso niet moeten gebeuren, maar dit maakt het risico een stuk kleiner. Verder moeten alle kastjes op slot, zodat er geen kastjes open kunnen vliegen en de spullen eruit.

Alles bij elkaar hebben we drie uur gepland om alles in orde te maken, maar zijn we na anderhalf uur al klaar. Dat wordt wachten, want eerder vertrekken is geen optie gezien het vaarplan. En dan duurt wachten best wel lang...

Om even voor twaalven gaan we ons klaarmaken voor vertrek. Walstroom loskoppelen en reddingsvesten aan. Onze twee buurboten die langszij liggen staan ook klaar om ons er tussenuit te laten. We hebben hen gisteren op de hoogte gebracht van onze vertrektijd, zodat ze daar rekening mee kunnen houden. Zodra zij los zijn kunnen wij ook losgooien.

Het eerste gedeelte zal niet fijn zijn. Om op het juiste moment aan te komen bij de monding van de Elbe moeten we bij opkomend tij Borkum verlaten. We hebben zowel de stroom als de wind tegen. Na zo’n tien mijl zouden we naar stuurboord moeten kunnen draaien richting de Duitse bocht. Dat betekent dat we dit twee uurtjes moeten doorstaan.

Myrthe zijn we na zo’n vijf minuten al ‘kwijt’. Zij wordt meteen zeeziek, ondanks de cinnarizine. Judith heeft voor de zekerheid maar twee pilletjes genomen en gaat nog redelijk. Paul Michèl heeft preventief ook een pilletje genomen. Maxim en Renata wachten af hoe het gaat. Hopelijk wordt het beter als we rond twee uur op zee zijn.

Zodra we de ondieptes voorbij zijn draaien we stuurboord uit en kunnen we de zeilen hijsen. Meteen wordt het een stuk rustiger aan boord. De storing met een dikke windkracht 6 op de Noordzee die net is langsgetrokken zorgt voor nog wat golfslag. We hadden verwacht dat deze erger zou zijn, maar het valt relatief mee. We liggen wel wat te rollen, ook omdat de wind nog vanuit het Noordwesten komt en we een ruime koers varen.

Zodra we onder zeil zijn kan de lunch op tafel komen. Voor Myrthe geen lunch meer. Zij hangt over de reling. Judith voelt zich ook niet erg happy, maar moet wel heel nodig plassen. Renata assisteert door te zorgen voor het openen en sluiten van de afsluiters en meteen wat andere zaken te pakken die in de kuip gewenst zijn. Daardoor is zij iets te lang binnen geweest en voelt zij zich ook niet meer zo happy. Maxim en Renata nemen ook maar een pilletje. Renata gaat vervolgens maar even goed in de wind zitten achter in de kuip. Als Myrthe binnen op de bank gaat liggen, kan zij even lekker in de kuip liggen en wat dommelen. Zo trekt ze weer wat bij. Judith gaat op bed liggen.

Rond de klok van zeven à half acht gaat Paul Michèl wat bordjes pasta warm maken. Lekker wat kaas erop en we zitten met z’n drieën lekker te smikkelen. Myrthe en Judith slaan even over. De Waddeneilanden glijden intussen onder ons door. Na Borkum volgen Juist, Norderney, Baltrum, Langeoog, Spiekeroog en Wangerooge.

Na het eten doet Paul Michèl even een powernap. Daarna gaan we samen verder tot een uur of half elf. We zijn dan net voorbij de ankerplaats voor de vrachtschepen die wachten om naar Hamburg te mogen varen. Paul Michèl gaat eerst even slapen tot een uur of twaalf, zodat hij de monding van de Elbe die nog wat minder duidelijk betond is kan varen. Renata stuurt in de tussentijd door. Judith houdt haar een tijdje gezelschap. Ondanks we tij tegen hebben, gaan we nog alleen op zeil de Elbe op. Toch gaan we wat sneller dan gepland, want uiteindelijk is Renata al vlakbij de eerste tonnen van de Elbe als Paul Michèl om 0.00 uur weer wakker wordt.

Vrijdag 24 juli 2026

Paul Michel neemt de wacht over. Renata mag twee uurtjes slapen. Ze heeft het koud en licht te rillen ondanks het warme dekbed. Echt slapen wil niet lukken. Al snel gaat de wekker en Renata neemt het stokje weer over. De verwachting is dat we vermoedelijk overstag zullen moeten tijdens deze wacht. De genuaschoot ligt echter vast onder de dinghy. Paul Michèl doet de dekverlichting aan en haakt zich vast aan de lifelines en maakt de schoot voor aan dek weer los. Daarna besluiten we alsnog om de genua maar in te rollen en alleen op het grootzeil door te gaan, omdat de wind teveel van achteren komt.

De tweede wacht van Renata begint. Het is druk op de Elbe. Wij varen net binnen de betonning en worden regelmatig gepasseerd door grote vrachtschepen. Eén komt aan bakboordzijde achterop varen, een andere komt schuin aanvaren vanaf de stuurboord achterzijde. Hij lijkt achterlangs te kunnen varen, maar dan ligt hij wel op ramkoers met het schip dat al aan bakboordzijde aan komt varen. Gelukkig lossen deze twee vrachtschepen dat samen op en krijgt Renata alleen te maken met de deining die ze veroorzaken. Het tij is inmiddels aan het kenteren en langzaam is onze snelheid toegenomen van zo’n 3,5 Kts naar 4,5 Kts. Judith komt weer even buurten. De lucht begint alweer lichter te worden, het zwart van de nacht verdwijnt. Binnen gaat de wekker en Paul Michèl voegt zicht weer bij Renata.

Tijd voor een tweede rondje slapen. Deze keer is Renata zo vertrokken. Vlak voor de wekker gaat schrikt zij weer wakker. Paul Michèl is bezig om het grootzeil op te ruimen. De snelheid ligt inmiddels op zo’n 8 Kts – we hebben de stroom lekker mee. Cuxhaven ligt al achter ons.

Rond kwart voor acht melden we ons bij de sluis bij Brunsbüttel. Het gebruikelijke onverstaanbare gepraat op de marifoon volgt. We begrijpen eruit dat we nog even moeten wachten, maar wáár dat is niet helemaal duidelijk. Ergens bij paal 60? We besluiten maar even wat rondjes te draaien voor de sluis en af te wachten of dat tot commentaar leidt. Als de Sundance zich bij ons voegt komt de melding dat we ergens anders moeten gaan draaien. De pilot boot die net uitvaart zit druk te wijzen naar de kom net rechts van de sluis. We verplaatsen ons maar daar naartoe. We kunnen de lampen van de sluis dan niet meer zien, dus we hopen maar op een bericht over de marifoon als we in mogen varen. Na zo’n drie kwartier draaien zien we een rijtje motorboten uit de sluis komen. We maken ons klaar om richting sluis te varen, maar roepen nog maar even op of dat ook echt de bedoeling is. Na een diepe zucht krijgen we te horen dat we nu inderdaad in mogen varen.

In deze sluis liggen de bekende drijfsteigers waarop ogen zitten waaraan je je boot moet vastleggen. De fenders moeten horizontaal op de waterlijn liggen, omdat ze anders tussen de boot en de steiger wegschieten. De afstap is hoog, omdat de steigers op waterniveau liggen. Renata kwam hier eerdere jaren wel vanaf, maar niet zonder te springen en weer terug erop lukte maar net. We hebben nu een trappetje dat we over de rand kunnen hangen, zodat we rustig kunnen afstappen, maar ook weer opstappen. Het ei van Columbus, geen rare capriolen meer.

Na de sluis ligt 100 km Kielerkanaal voor ons uitgestrekt. Dus de gaskraan kan weer open, maar dat levert niet het verwachte resultaat. De motor moet veel meer toeren maken dan gebruikelijk en de snelheid ligt veel lager. Het voelt als fonteinkruid of iets soortgelijks onder de boot. We draaien een rondje achteruit om onze as en geven daarna even flink gas. De snelheid is terug en het toerental gaat omlaag. Gelukkig maar! Met 6,2 Kts varen we verder, langs veerboten – die keurig op je wachten en achter je langs varen -  en onder bruggen door. Het weer is helaas niet zo lekker als gehoopt. Het begint te spetteren en we doen de bimini maar uit, zodat we een beetje droog blijven in de de kuip. Over het water hangt een soort mist. Renata is moe en gaat nog even slapen. Paul Michèl en Judith gaan brownies bakken. Bakken is onze traditie op het Kielerkanaal. 

Als Renata weer wakker is en in de kuip zit heeft zij zin in wat zouts. Paul Michèl heeft daar wel iets voor (zie foto). Fijn zo'n man met humor. Myrthe en Maxim spelen een spelletje.

De Sundance kampt met een wat laag brandstofpeil en hoopt Rendsburg te halen om te tanken. Dat lukt inderdaad, maar ze moeten vervolgens wel een uur wachten tot de havenmeester tijd heeft. Daarna moeten ze dan nog haasten om voor donker bij de sluis van Holtenau te zijn.

Wij zijn rond half zes bij de sluis van Holtenau. We roepen weer netjes op en krijgen te horen dat we aan de wachtsteiger moeten gaan liggen. Voor hoe lang is een verrassing. Na een half uur blijkt dat er een schutting vanaf de andere zijde bezig is. Op zich niet heel verrassend bij een sluis, maar het was toch best handig geweest als dat verteld was. Na zo’n drie kwartier wordt aangekondigd dat we de sluis in mogen varen. We maken weer handig gebruik van ons trapje om de lijnen vast te leggen aan de ringen op de drijfsteiger. Na een zeer langgerekte belsignaal om aan te kondigen dat de sluisdeur weer open gaat, wachten we op een teken dat we uit mogen varen, lichten zien we niet. Er wordt ook niets geroepen, dus na een tijdje nemen we maar eigen initiatief en varen de sluis uit.

Ineens is de lucht blauw en schijnt het zonnetje. Het is alsof we welkom worden geheten op de Oostzee. Nog zo’n drie mijl te varen naar Laboe Baltic Bay hafen. Als we de haven binnen varen zien we een bord met een QR-code. We vertragen en proberen de code te scannen, maar dat is kansloos door alle beweging. We gaan wel op zoek naar groene en rode bordjes. Dat blijkt hier niet te werken - alle bordjes zijn hier rood. We moeten de Boatpark app downloaden en een plek reserveren. Als we net vastliggen op een lege plek, komt er een boot aan. Er wordt gevraagd op welk nummer we liggen. Uiteindelijk blijkt dat we op de plek van een vaste ligplaatshouder liggen. Losgooien dus maar weer, terwijl Renata probeert om snel inzicht te krijgen in de vrije plaatsen. Een steiger verder blijkt plek B19 vrij te zijn. We gaan hier liggen terwijl Renata de plek reserveert.

We zijn moe en hongerig. Voor we het weten is Paul Michèl met Myrthe onderweg om pizza’s te halen bij het restaurant op de haven. In de tussentijd ruimen Renata, Judith en Maxim de boot op - zeilkleding opbergen, overtochtbed weer afhalen en opruimen en allerlei andere troep van de overtocht wegruimen.

Na iets meer dan een kwartier komt Paul Michèl terug met een stapel pizza’s. Dat gaat er wel in. Nog een wijntje erbij voor Paul Michèl en Renata. Het is een gezellige boel – iedereen moe en een beetje melig.

Na het eten bespreken we de plannen voor morgen. De afwas laten we voor deze ene keer staan. De pizza hebben we uit de doos gegeten, dus het is niet zo heel veel. Daarna lekker douchen en naar bed.

Als we er net in liggen komt de Sundance aan. Zij blijken schuin achter ons aan dezelfde steiger te liggen. Myrthe en Judith gaan nog even een praatje maken.

Afstand over de grond: 170,2 NM; Duur: 1 dag en 7 uur; Gemiddelde snelheid: 5,5 Kts

Laboe - Spodsbjerg

Zaterdag 25 juli 2026

Op tijd weer op. Geen wekker gezet, maar Paul Michèl werd keurig op tijd wakker. Om acht uur zijn we allemaal in de weer om ons klaar te maken voor vertrek. Net voor we losgooien gaan we nog even aankloppen bij Tim en Eline van de Sundance. We hadden brownies gebakken voor gisteravond, maar uiteindelijk was het al laat en was iedereen moe. Nu gaan we twee stukjes brengen en nog even kletsen. We hebben zo'n vermoeden dat we elkaar nog wel vaker tegen zullen komen.

Vandaag willen we 40 NM verder varen. Het is bijna één rechte lijn van Laboe naar Spodsbjerg op Langeland. Het begint met een comfortabel windje. Wel meer voor de wind dan we hadden verwacht, dus we maken een melkmeisje van ons zeilplan – één zeil over bakboord en één over stuurboord. Het is comfortabel dus iedereen is lekker bezig met zijn eigen dingen. Renata pakt de blogspullen erbij en schrijft verder in het zonnetje.

Op een gegeven moment wordt Ohana door Trafic Control (?) omgeroepen op de marifoon. Paul Michèl antwoordt netjes en er wordt gevraagd naar kanaal 09 te gaan. Er wordt een boel gepraat, maar we verstaan er niet veel van. Uiteindelijk krijgen we geen reactie meer op zowel kanaal 09 als kanaal 16. Tja, ook niets bijzonders te zien, dus we laten het verder maar. Later zien we dat er achter ons ook een Ohana vaart, dus wellicht was het niet voor ons bedoeld.

Als de wind minder wordt, worden we geplaagd door kleine vliegjes en ander vliegend gespuis. Met onze dekstoeltjes vertrekken we naar de punt van de boot om in de wind te zitten. Het is hier comfortabeler, maar nog niet vliegvrij. Het zonnetje brandt lekker.

Als we de hoek van Langeland naderen valt de wind steeds verder weg en starten we de motor erbij. Na het ronden van de bocht, trekt de wind flink aan naar zo’n 19 Kts en vliegen we over het water. Constant zo’n 7 à 8 Kts en we tikken zelfs de 9 Kts aan.

Tegen half vijf naderen we de Turistbådehavn van Spodsbjerg. We rollen de genua in tijdens het varen. Vlak voor de haven gaan we in de wind liggen om het grootzeil ook weer te laten zakken. We halen de fenders weer tevoorschijn uit de voorpiek. Klaar om de haven binnen te varen. Aan de C-steiger kunnen boten van meer dan 9 meter liggen. Precies als we de box in varen is er een stevige zijwind, dus het is wel even werken met vereende krachten om de boot netjes aan te leggen. Op de steiger staan meteen wat helpende handjes klaar. De haven is klein en knus.

Omdat we inmiddels wel wat hongerig zijn geworden, gaan Maxim en Paul Michèl meteen aan het kokkerellen. Een lekker lapje vlees, doperwtjes en worteltjes en gebakken aardappeltjes met spekjes. Myrthe gaat nog een stukje hardlopen.

Na het eten doen Myrthe en Judith de afwas, Paul Michèl en Maxim gaan aan de gang met de aluminiumbuis die de stag beschermd. Hiervan is vorig jaar de dop verloren. Verder moet er een gleuf in gemaakt worden, zodat hij niet meer rond kan draaien. Het gereedschap komt tevoorschijn en zij gaan aan de slag. Renata blogt nog wat verder.

Net als we even een klein rondje willen gaan lopen, begint de waterpomp als een malle te pompen terwijl niemand water gebruikt. Weer problemen met de boiler. Het was inmiddels even geleden. De warmwaterslang blijkt lek. Gelukkig hadden we na de problemen van vorig jaar al wel wat nieuwe stukken slang aangeschaft. Dus we kunnen deze gemakkelijk vervangen. We maken er gelijk nog een elleboogkoppeling tussen, zodat er niet zoveel spanning op de slang staat. Het euvel is daarmee gelukkig snel verholpen. Nu is misschien ook opgelost dat de pomp zo nu en dan spontaan even loopt. Er moest wel iets van een klein lekje ergens zitten.

Na het eten gaan we eindelijk dat ommetje maken. Ten zuiden van de haven ligt een klein strandje. Als het echt mooi weer zou zijn, heerlijk om even een frisse duik te nemen. Net buiten de haven is een camping, een snackbar en even verderop een tankstation en supermarkt. We lopen verder. Even verderop kun je ook bij het strand komen. Veel huizen hebben hier een privé opgang naar het strand. Op de terugweg stoppen we bij de snackbar. Net stond er een flinke rij om een ijsje te halen, dus het zal waarschijnlijk wel goed zijn. We zien dat ze softijs hebben, dus we nemen een kleine softijs. Als we zien hoe groot de kleine softijsjes zijn, vragen we ons af hoe groot de grote softijsjes zijn. De kleine is al enorm. We hebben leuk contact met de ijsverkoper. We vragen of hij liever Duits spreekt of Engels. Daar is hij duidelijk over, Engels. En dat kunnen wij prima spreken toch, want wij zijn Nederlands. Dat had hij goed in de gaten. We grappen wat met elkaar door in allerlei talen tegen elkaar te spreken.

Buiten – net voor de haven – gaan we ons ijsje opeten. We vragen een paar mensen om een foto van ons te maken. Het blijken ook Nederlanders die hier op de camping staan. Met een buik vol ijs gaan we terug naar de boot – zwemmen, douchen, een spelletje spelen, een boek lezen en lekker slapen.

Afstand over de grond: 40,9 NM; Duur: 7 uur en 32 minuten; Gemiddelde snelheid: 5,5 Kts

Spodsbjerg - Korsør

Zondag 26 juli 2026

Vandaag even geen wekker, maar een beetje bijslapen. Om 10.00 uur worden we wakker. Opstaan en een paar boodschappen doen bij de supermarkt hier vlakbij de haven. De belangrijkste producten staan duidelijk bij de ingang. Een gigantisch schap met allerlei soorten chips en er tegenover een schap met Redbull en Monster Energy. Die verantwoorde maaltijd wordt wel gemotiveerd zo. Brood gaat vermoedelijk op bestelling. De schappen zijn leeg en er ligt één ingepakt brood met een briefje eraan. De kipfilet is te duur en in een te grote verpakking. We gaan voor schnitzels, salade en wraps. Een altijd lekkere combinatie. Ook vinden we nog een doos eieren en een pak bloem, dan kunnen we een keer lekker pannenkoeken bakken.

Door de miezer lopen we terug naar de boot. De haven is al verlaten. De zeilclub die gisteren een groot deel van de haven overnam is alweer op het water. Ook wij gooien de trossen los, nadat we de bimini hebben opgezet, zodat we een beetje droog kunnen zitten. Mythe heeft alvast wat broodjes klaargemaakt voor het ontbijt, dus die kunnen we zo onder het varen opeten.

Er is geen wind, we starten met zo’n 3 Kts. We zullen dus op de motor verder gaan. Misschien dat er in de loop van de middag wat meer wind komt. De snelheid zit er niet echt in. Waar we normaal met de motor op zo’n 1600 toeren 6 Kts vooruit gaan, is het nu niet meer dan 4,5 Kts.

De kinderen doen een spelletje op de Nintendo Switch. Renata pakt haar laptop erbij en werkt verder aan de blog. De plotter heeft ze ook naar zich toegedraaid, zodat ze ook de koers en omliggende schepen in de gaten kan houden. Uiteraard moet er ook regelmatig even met het blote oog de omgeving afgespeurd worden, al is het maar omdat niet iedere boot AIS heeft en daarmee niet iedere boot op de plotter zichtbaar is. Paul Michèl leest een boek.

Omdat we toch niet zo snel gaan, besluiten we de hengel uit te gooien. Wie weet vangen we een lekkere makreel. Het wil weer niet echt lukken. Ondanks de twee flinke stukken lood aan de lijn, trekken we de haakjes zo boven water. We gaan iets langzamer varen, maar ook dat doet niet veel. Even denken we beet te hebben, maar er hangt niets aan de lijn. We besluiten de hengel maar weer op te ruimen.

We komen dichter bij de shipping lane. Een groot schip komt ons met 16 Kts tegemoet varen. Als we hem over bakboord willen ontwijken varen we behoorlijk om. Dus we besluiten om de shipping lane over te steken nu het nog kan en aan stuurboordzijde verder noordwaarts te varen. Een uurtje later doorkruisen we de shipping lane opnieuw. Het is gelukkig rustig, dus er is weinig om rekening mee te houden.

Nog ongeveer een uur te gaan tot we aan zullen komen bij de kardinale ton die de vaargeul richting de haven van Korsør aanduidt.

De Storebaeltsbroen komt in zicht. Wij zullen aan de zuidoostkant van de brug overnachten in de Korsør Lystbådehavn.

Als we liggen gaat Myrthe hardlopen en de rest opruimen, koken en bloggen. De gekochte schnitzels hebben meer weg van een platgeslagen frikandel, maar ondanks dat smaken de wraps ons goed.

Na het eten lopen we naar de Just Dance and Wave van Sef en Jacqueline. Zij zijn al in de Carieb geweest en hebben dus een vertrekkersboot. We mogen even komen kijken. Erg leuk en goede tips, zoals: een draadloze deurbel om tijdens een nachtwacht de ander te wekken voor hulp, een soort tentdoek voor boven openslaande raampjes, zodat ze ook open kunnen staan bij regen, dinghy met een harde onderkant en een buitenboordmotor met voldoende pk’s (9,8), billenwasser in het toilet, want toiletpapier is enorm volumineus, windvaan, etc.

Terug op de boot spelen we nog een spelletje en gaan dan douchen en slapen.