LANGZAAM TREKKEN WE NOORDWAARTS

We zijn inmiddels in Groningen, van waar we de Staande Mastroute verder afvaren richting Delfzijl. Eindelijk gaan we op weg naar Borkum waar we een volgend front afwachten. Het houdt maar niet op met de harde wind op de Noordzee. Dagelijks verdiepen we ons in de weersvoorspellingen om een weergaatje door de Duitse bocht te vinden.

Groningen

Zondag 19 juli 2026

We hebben een rustige nacht aan de steiger voor de Herman Colleniusbrug. Rond half negen staan we op. Om negen uur komt de brugwachter aankloppen of we mee willen met de eerste brugopening. We besluiten eerst nog te ontbijten. Als er een half uur later verschillende boten draaien voor de brug, wachtend op een opening, vindt Paul Michèl het toch wel handig als we meegaan. Het is maar weer afwachten wanneer de volgende groep zich aandient. De ontbijtboel blijft op tafel staan en we maken ons klaar om los te gooien.

Nog een brug of twaalf te gaan tot aan de Oosterhaven. De stad wordt langzaam wakker. Er wordt hardgelopen langs en geroeid op de grachten. Al staat de complete grachtengordel rondom het centrum bekend als de Diepenring en gaat het dus eigenlijk om diepen in plaats van grachten. De naam ‘diep’ verwijst naar de specifieke waterdiepte. Deze waterwegen waren dieper gemaakt dan gewone afwateringssloten, zodat grote vrachtschepen erdoorheen konden varen voor de handel.

Onderweg bellen we met Christa van de Oosterhaven om onze komst aan te kondigen. Tegen elf uur komen we door de Trompbrug aanvaren. Christa staat al te wachten om ons een plek toe te wijzen. Ze heeft er één aan de centrumzijde waar we een beetje zullen uitsteken en één aan de drijvende steiger aan de overzijde. De keuze is snel gemaakt. De plek aan de centrumzijde is het leukste. We leggen aan en pakken vervolgens onze spullen om de stad in te gaan.

Myrthe – als kenner van Groningen – neemt ons mee naar het Forum. Ze noemen het de huiskamer van de stad. Een plek waar je zeven dagen per week zo naar binnen wandelt. Gratis en voor niets. Het Forum wil verrassen en inspireren met onder andere Storyworld, een enorme expositieruimte met wisselende expo's, 5 filmzalen, het Smartlab, horeca, de stadsbibliotheek en het hoogste dakterras van Groningen met fenomenaal uitzicht én een rooftop cinema. We hebben niet alles gezien, maar het uitzicht vanaf het dak mocht natuurlijk niet ontbreken. Met verschillende korte en lange roltrappen wordt je tot net onder het dak gebracht. Het laatste stukje gaat met de trap. Het is wel een beetje jammer dat het precies op het moment dat wij boven komen begint te regenen, zodat foto’s door bedruppelde ramen moeten worden genomen, maar het uitzicht blijft geweldig.

Weer beneden in de winkelstraten van de stad halen we wat broodjes voor de lunch. Even shoppen mag natuurlijk ook niet ontbreken. Het is wel wat frisjes en een vest, trui of jas was misschien toch wel lekker geweest. Hier in de stad waait het al behoorlijk, dus op de Noordzee zal het wel onaangenaam vertoeven zijn. Blij dat we nu hier zijn.

Halverwege de middag doen we nog boodschappen en gaan daarna terug naar de boot. Hier gaat ieder zijn eigen ding doen. We zijn de afgelopen dagen veel onderweg geweest en het waren lange dagen, dus even niks is ook wel lekker.

Voor het avondeten maken we lekkere wraps met salade en kipschnitzel erin. Eindelijk is er ook tijd voor even rustig een kopje thee met versgebakken appelkoeken. Judith heeft dit weer heerlijk voor ons gebakken. De avond eindigt met flarden van de finale van het WK.

Groningen - Delfzijl

Maandag 20 juli 2026

We zijn weer op tijd wakker. We hadden gepland om 9.00 uur op te staan en een beetje bijtijds naar Delfzijl te vertrekken. Dat op tijd opstaan is gelukt, maar het duurde toch nog wel even voor we waren vertrokken. Eerst moesten de watertanks nog gevuld worden en onze buurman is ons net voor, dus we moeten een tijdje wachten.

Om tien uur kunnen we dan toch losgooien. We roepen via de marifoon op voor de eerste brugopening voor ons op deze dag. De eerste paar bruggen gaan vlotjes. Bij de Driebondsbrug moeten we een klein half uurtje wachten. Dit is de brug die drie jaar geleden maar één keer in de week op vrijdag om elf uur draaide. Gelukkig wordt hij nu wel regelmatig bediend.

We leggen aan aan de meldsteiger en eten ons ontbijt. Om kwart voor elf horen we de belletjes van de slagbomen. We gooien weer los. Vanaf hier draaien alle bruggen weer op afroep. Perfect.

We volgen een vrijwel rechte lijn vandaag. De wind komt uit een redelijk gunstige richting, dus we hoeven niet de hele dag te motoren, maar we gaan gewoon lekker met zo’n 6 knopen vooruit op de genua. Bij de bruggen moet deze weer even ingerold en de motor gestart.

Alles bij elkaar gaat het best vlotjes totdat we de zeesluizen van Delfzijl naderen. Hier draait al een zeilboot. Als we de sluis oproepen krijgen we te horen dat we na het grote vrachtschip Bianca D de sluis in mogen. Als de sluis eindelijk opent en leegstroomt kijken wij naar Bianca D. Het lijkt niet echt een optie om met dit schip in de sluis te gaan. Het is gigantisch. We roepen voor de zekerheid nog maar een keer op en krijgen te horen dat er sprake is van een inschattingsfoutje. We moeten de volgende schutting afwachten. Het andere zeilbootje denkt wel mee te kunnen, maar krijgt dubbelrood op het moment dat ze de sluis binnen willen varen.

Het duurt lang voordat de sluis weer tweemaal geschut heeft. Er ligt aan onze zijde nog een vrachtschip dat voorrang heeft, maar hier passen we wel bij. Er zijn inmiddels wel twee grote motorboten en een speedbootje bijgekomen. De motorboten beginnen meteen al te dringen en Paul Michèl geeft aan dat de andere zeilboot al het langste ligt te wachten en eerst de sluis in mag. Die opmerking valt niet heel goed.

In de sluis gaat het vrachtschip aan stuurboord liggen, de andere zeilboot ook. Wij moeten aan de bakboordzijde schutten tussen de wal en het schip. Het past allemaal precies. De twee grote motorboten liggen achter ons. Het is niet heel ruim allemaal, maar Paul Michèl geeft aan dat er voldoende ruimte is tussen de motorboot en ons. Meteen wordt er heftig gezwaaid of het wat minder kan. ‘Ik zeg alleen maar dat er genoeg ruimte is, Sjakie’, zegt Paul Michèl. ‘Is goed, Kees’, zegt de schipper van de motorboot. Tsja, verder maar geen aandacht aan schenken.

Al snel opent de eerste sluisdeur en dan de ophaalbrug. Dan is het nog een tijdje wachten tot de grote sluisdeuren openen naar het zoute water. Het vrachtschip vaart als eerste naar buiten en vervolgens mogen wij volgen.

Net na de sluis belt Renata met Samantha van Zeilvereniging Neptunus, de Jachthaven waar we drie jaar geleden een aantal dagen hebben liggen wachten op de opening van de Driebondsbrug in Groningen. We krijgen plek 53 toegewezen. Deze blijkt achter het havenkantoor naar rechts te zijn. Het is een plek met een vingersteiger. We moeten met een flinke zijwind aanleggen, maar dat gaat gelukkig best wel soepel.

Als we vastliggen gaat Myrthe hardlopen, Maxim chillen op de boot en Paul Michèl, Renata en Judith gaan op pad voor de boodschappen. Er is hier op loopafstand een grote Lidl en daar willen we nog even het één en ander inslaan. We nemen onze opvouwbare bolderwagen mee om de zware boodschappen terug te vervoeren naar de haven. Dat blijkt een gouden greep. We lopen bovenlangs terug zodat we het water van de Eems ook nog even kunnen zien. Daarna  gaan we gauw naar de haven, want we zijn hongerig. Op de boot gaan we dan ook meteen koken. Vandaag maakt Judith met wat hulp van Maxim de maaltijd. Zoete aardappelfrietjes uit de airfryer, broccoli en bloemkool en dan nog een lekkere kaasschnitzel erbij.

Ondertussen begint Paul Michèl met een klusje. Hij had al een televisie bij ons in de voorhut opgehangen, maar de stroom moet ook nog aangesloten worden. Daarvoor moet er een 12V-aansluiting worden gemaakt in de voorhut. Hij verdwijnt in de ruimte onder ons bed en gaat aan de slag. De aansluiting is snel gemaakt, maar nu wil de ingebouwde DVD-speler het niet doen. Die krijgt hij niet meteen aan de praat. Volgende keer verder.

Na het eten ruimen we op, gaan douchen en op tijd naar bed. Morgen willen we vroeg op om met het juiste getij naar Borkum te kunnen varen.

Afstand over de grond: 16,3 NM; Duur: 4 uur en 28 minuten; Gemiddelde snelheid: 3,8 Kts

Delfzijl - Borkum

Dinsdag 21 juli 2026

Om half zeven gaat de wekker. Opstaan, aankleden en vertrekken. Om kwart over zeven zijn de trossen los. De wind is vandaag minder hard, maar nog wel uit een verkeerde richting. We maken gebruik van de stroom mee richting Borkum, maar zeilen gaat het niet worden, dus we gaan op de motor. Achter de dijk hijsen we ons ZeilNoord-vlaggetje en ook alvast de Duitse gastenvlag. De dijk laten we al snel achter ons en we draaien noordwaarts richting Borkum. Het water is wel wat rommelig, maar we gaan een mooie 7 Kts vooruit.

Zo nu en dan passeren er grote schepen, zoals van de Deutsche Wasserpolizei. Op een gegeven moment komt er een relatief kleine motorboot aan, de Sprinter uit Sliedrecht. Volgens de informatie een baggerschip, maar dat kan gewoon niet kloppen. Uit de marifoon komt veel onverstaanbaar gemompel en gekraak. We proberen te horen of we misschien genoemd worden, maar we herkennen geen Ohana tussen het geruis. De Sprinter passeert ons. Ergens voor ons draait hij weer om en passeert ons opnieuw. Nog meer gemompel, geruis en gekraak op de marifoon. Is er iets aan de hand? Varen we te snel? Dat laatste lijkt ons sterk, want we worden ingehaald door boten die veel sneller varen.

Voor ons vaart een zwarte sleepboot. Deze passeren we. Op het moment dat de Sprinter omkeert doet de zwarte sleepboot - dat volgens de informatie ook een baggerschip schijnt te zijn - dat ook. Het wordt steeds vreemder. De Sprinter draait opnieuw om en komt langs stuurboord langsvaren, draait weer om en komt rakelings achterlangs varen. Wat is dit allemaal? We proberen door de ramen van de boot te kijken om te zien wat voor vlees we in de kuip hebben, maar alle ramen zijn geblindeerd. Na deze asociale move laat hij ons verder links liggen. Het zal dan wel niet om ons gaan…

Inmiddels komt Borkum al in zicht. Niet veel later kunnen we stuurboord afslaan naar de havens van Borkum. De jachthaven heeft hier een drempel van 1,20m en is dus geen optie voor ons. Hier liggen op een enkele zeilboot met weinig diepgang of een hefkiel na alleen motorboten. Wij varen door naar de Burkana Schutzhafen. Hier hangen meer de Helgoland vibes. Een vierkant bak met een beperkt aantal boxen en een paar lange drijfsteigers waar de grotere schepen aan moeten liggen. Er is een plek waar wij precies tussen passen – een meter voor en een meter achter ons aan ruimte. Hier leggen we aan.

Half elf, tijd voor een lekkere brunch. We maken een verse smoothie en bakken broodjes af. In de kuip zitten we lekker te smullen. Na de afwas gaat Myrthe hardlopen en de rest gaat met de bus naar Borkum Stad. Althans, dat was de bedoeling. Op het moment dat we willen vertrekken komt er net een boot aanvaren die langszij wil liggen. Eerst maar even lijnen aanpakken en een extra bolfender uithangen. Als de drie Engelsmannen langszij liggen, gaan wij op pad.

De steiger is een enorme rommel. Oud en met kippenbruggetjes om van het ene deel naar het andere te lopen en dat allemaal op eigen risico. De loopplank van een groot schip aan de andere zijde van de steiger blokkeert ons zo ongeveer de doorgang. Aan het einde gaan we via een schuine helling de kade op.

We lopen naar de bushalte om te kijken hoe laat de bus gaat. Terwijl we onderweg zijn rijdt er een bus langs. Die kunnen we sowieso niet meer halen. Bij de halte bekijken we de dienstregeling. Dat is pech. De bus van 12.31 uur hebben we net gemist. De volgende gaat – helaas – pas over anderhalf uur. Blijkbaar is er een lunch break. Lopen is geen optie, dus we besluiten even bij de jachthaven te kijken en vervolgens nog maar even terug te gaan naar de boot.

Paul Michèl en Maxim gaan wat klusjes doen. Een nieuwe houder voor de drijvende noodverlichting wordt aan de achterreling geschroefd. Ook worden nieuwe labels op de lijnklemmen geplakt, omdat sommige labels niet meer te lezen zijn en sommige klemmen geen labels hebben. Renata en Judith gaan lekker in het zonnetje zitten met een puzzelboekje.

Tegen twee uur vertrekken we opnieuw naar de bushalte. Deze keer op tijd. Er staan al flink wat mensen te wachten. Wat later dan gepland rijdt de bus voor en stappen we in op weg naar Borkum Stad. Met een kwartier à twintig minuten stoppen we bij het busstation. Om de hoek zijn de winkelstraten. Hier rijdt ook het treintje. Als wij er zijn vertrekt net de stoomtrein. Er rijdt ook een dieseltreintje.

Er wordt lekker geshopt – shirts, petten, schoenen en zonnebrillen. Myrthe komt na het hardlopen onze kant op. We gaan gezellig uit eten vlakbij de boulevard. De bediening spreekt niet heel goed Duits, dus dat is lastig communiceren. Uiteindelijk komt het redelijk goed. Er is alleen één drankje teveel op de rekening beland. Het is wel wat frisjes buiten, maar we zitten heerlijk te eten. Een kipburger, bauern schnitzel en döner kebab.

Om even voor zevenen staan we weer bij het busstation op weg naar de haven. We hobbelen terug naar de haven, waar we de avond afsluiten met een film.

Afstand over de grond: 22,8 NM; Duur: 3 uur en 14 minuten; Gemiddelde snelheid: 7,1 Kts

Borkum

Woensdag 22 juli 2026

Vandaag zijn we een dagje op Borkum in verband met de wind - een dikke 6 Bft - op de Noordzee. We hadden gehoopt ondanks de wind wel mooi weer te treffen, zodat we lekker naar het strand konden gaan, maar het wordt grijs, winderig en nat vandaag. We mogen dus uitslapen. Om een uurtje of tien gaan we uitgebreid ontbijten.

Daarna gaat Judith hardlopen en Renata de administratie doen voor de bewuste blauwe enveloppen. Paul Michèl en Maxim gaan wat klussen aan het zonnepanelensysteem en plaatsen onder andere een aantal zekeringen.

Op de steiger komen we Tim tegen met zijn twee maanden oude dochter. We raken aan de praat. Ook zij zijn onderweg richting Denemarken met de Sundance en zijn van plan morgen om 10.00 uur te vertrekken. Wij dachten er eigenlijk over een dagje later te vertrekken, maar nemen onze planning opnieuw onder de loep. We moeten met een aantal dingen rekening houden. Belangrijkste is de stroom mee op de Elbe, fijn – maar minder belangrijk – is de stroom mee bij Borkum.

Bij vertrek om 10.00 uur heb je eerst nog een stukje stroom mee, maar met een verwachte gemiddelde snelheid van 6 Kts komen we dan veel te vroeg aan bij de monding van de Elbe. Ons plan is nu om morgen rond het middaguur te vertrekken. We hebben hier bij Borkum dan wel de stroom en de wind vol tegen, maar dit komt naar verwachting wel veel beter uit bij de monding van de Elbe. We zouden vervolgens met stroom mee tot aan Brunsbüttel kunnen varen en vrijdagmorgen het Kielerkanaal op kunnen varen. Als dat allemaal lukt zijn we vrijdagavond op de Oostzee en dat zou wel heel welkom zijn – even meters maken.