EINDELIJK DIE TROSSEN LOS

Wat duurt dat wachten lang. Zonder werkende koelkast kunnen we niet vertrekken. Uiteindelijk lukt het ons met de nodige creativiteit om vier dagen later dan gepland toch aan boord te stappen. Dat wil nog niet zeggen dat we de geplande oversteek naar Noorwegen kunnen gaan maken. Er is een front op de Noordzee dat een oversteek geen verantwoorde en comfortabele optie maakt. Zonder flexibiliteit en creativiteit kom je als zeiler niet ver.

Lelystad - Enkhuizen

Woensdag 15 juli 2026

Het vertrek heeft even op zich laten wachten. De koelkast koelt niet ver genoeg terug en blijft ook constant draaien. Een nieuwe thermostaat plaatsen (plan A) heeft dat probleem helaas niet verholpen. Het bijvullen van het koelkastgas (plan B) wilde ook niet lukken De bestelling van een nieuwe compressor en verdamper - plan C - voor de koelkast werd geplaatst en zou een kleine week duren. Als we dinsdag bellen of het klopt dat we woensdag onze bestelling op kunnen halen - op de website staat, namelijk dat deze artikelen woensdag weer beschikbaar zijn - blijkt dit niet het geval. De levertijd blijkt 35 dagen en daar mogen we de vier weken zomervakantie van de Italianen nog bij optellen. Houd dus maar rekening met twee maanden. Een nogal teleurstellend bericht. We gaan over op plan D. We willen in de toekomst namelijk een vriezer aan boord. We bestellen dus een 75 liter koelbox met koel- en vriesmogelijkheden. Deze wordt woensdag verwacht bij Kniest.

In de tussentijd doen we nog wat klusjes en richten we de boot in. Als we de buitenboordmotor ophangen blijkt de hoes zijn beste tijd te hebben gehad. Er zit een flinke scheur in. We hebben nog outdoorstof over, dus tijdens het wachten kruipt Renata thuis weer achter de naaimachine om een buitenboordmotorhoes te maken.

Woensdagmorgen schrikken we wakker. Nu hebben we een koelbox besteld, maar kan hij wel door de deuren op de boot? Paniek... We zoeken op internet, pakken ter vergelijking de afmetingen van de nieuwe wasmachine erbij en hopen maar dat we geen foute inschatting hebben gemaakt. Na het ontbijt pakken we eindelijk de laatste spullen en stappen met Myrthe, Maxim en Babette (een goede vriendin van Myrthe) in de auto. Via Almere - om de koelbox op te pikken - rijden we naar Lelystad Haven. De laatste spullen gaan aan boord. We meten de deuropening van de achterhut. We blijken een halve centimeter speling te hebben als de deur eruit is. Onze paniek vanmorgen of hij wel zou passen was dus niet helemaal ongegrond. Met de koelbox op zijn kant gaat het net lukken.

De defecte koelkast gaat wel aan. De koelkast koelt namelijk nog wel een beetje. Aangevuld met koelelementen uit de nieuwe vriezer, kunnen we deze dan toch nog gebruiken.

Rond drie uur gaan dan eindelijk de trossen los. De wind is vlagerig en varieert tussen de 10 en 21 Kts. Voor vertrek hebben we twee riffen aangebracht in het grootzeil in verband met de verwachte wind. De genua (een groot voorzeil) reven we door het gedeeltelijk uit te rollen. Zo varen we door de doorgang in de dijk richting Enkhuizen. 

Het is heerlijk weer en erg fijn om eindelijk weer te zeilen. Onder het zeilen stellen we de meters van ons nieuwe navigatiesysteem verder in. Als we de stuurautomaat willen inschakelen, weigert helaas het systeem. Misschien wordt er wat teveel stroom gevraagd door de defecte koelkast die wie in de haven hadden aangezet. Hij lijkt ondanks de nieuwe thermostaat nog steeds niet uit te schakelen, wat misschien wat veel vraagt van de huidige verouderde accu's. Het elektrisch systeem staat wel op de planning om aangepakt te worden, maar dan voor volgend jaar. Voor nu schakelen we de koelkast uit in de hoop dat de stuurautomaat het dan wel doet. Dat gebeurt niet direct, maar even later doet de stuurautomaat het wel. Het is systeem is dus nog niet helemaal stabiel. 

Tegen half zes naderen we de Krabbegatsluis bij Enkhuizen. We bellen de Compagnieshaven voor een plekje. Zij zijn blijkbaar gemoderniseerd en het is de bedoeling dat we een plaats regelen via de website. Na het nodige invulwerk en de betaling (€57) krijgen we plek M49 toegewezen. Precies om zes uur varen we de haven binnen.

Hier warmt Paul Michèl de andijviestamppot op en maakt een heerlijke salade klaar, zodat we kunnen gaan eten. Deze maaltijd is gemaakt met de verse andijvie en snijbiet uit de moestuin van de buurtjes, nogmaals dank! Daarna moeten we toch echt de tassen gaan uitruimen, want zo kunnen we straks ons bed niet in. Hoewel het onwaarschijnlijk lijkt raken we alle spullen toch kwijt in de kastjes en onder ons bed. 

Met een half oog op de voetbalwedstrijd Argentinië - Engeland worden er spelletjes gespeeld. Onze eerste vakantiedag zit erop. Tijd om lekker in bed te kruipen. 

Afstand over de grond: .15,1 NM; Duur: 2 uur en 59 minuten; Gemiddelde snelheid: 5,2 Kts

Enkhuizen - Makkum

Donderdag 16 juli 2026

Na een rustige nacht staan we op onder een bewolkte hemel, maar koud is het niet, dus we dekken de tafel buiten. De koelkast blijkt plotseling weer flink te koelen - tegen het vriespunt aan - maar stopt niet, wat dan weer een thermostaatprobleem lijkt. Raar verhaal allemaal. We maken een heerlijke smoothie met banaan, appel en mango bij het ontbijt. Erg lekker!

Ondertussen komt er een man aan boord op de boot naast ons. Hij moet een klusje doen voor de eigenaar en heeft - naar eigen zeggen - geen zeebenen. Niet al te soepel klimt hij over de boegspriet. Dan blijkt hij de deur niet open te krijgen en vraagt Paul Michèl om hulp. Ook samen krijgen ze de deur niet open. Dat wordt een lastig verhaal, dus hij begint te bellen voor hulp, maar die lijkt niet te gaan komen. Jammer, maar helaas...

Na het ontbijt doen we snel de afwas. We willen vertrekken, want hoe later het wordt hoe meer de wind tegen zal zijn op weg naar Makkum. Het waait vandaag niet zo hard, dus we hebben voor vertrek de twee riffen weer uit het grootzeil gehaald. De genua wordt ook helemaal uitgerold. 

Onderweg maakt Paul Michèl een lekker pantosti klaar om de hongerige magen te vullen.

We moeten een flinke rak maken richting Den Oever om een beetje richting Makkum te komen. De wind draait steeds meer tegen en het begint zelfs een beetje te regenen. We schuilen onder de buiskap of binnen in de kajuit. Met de plotter naar voren gericht en de afstandsbediening in de hand sturen we verder van onder de buiskap tot de bui over is.

De laatste rak varen we op de motor recht tegen de wind in naar Makkum. Het tanken bewaren we tot morgen. We varen door naar de gemeentelijke buitenhaven, waar we met de Ohana Junior altijd gelegen hebben. Als we nu kijken hoe groot de boxen zijn, dan twijfelen we toch een beetje of onze huidige Ohana hierin past. We doen een poging, maar komen vast te zitten tussen de palen. De kopse kanten van de steigers (wel te verstaan twee plekjes) zijn al bezet. Dit gaat niet lukken, dus we varen terug naar Marina Makkum en wagen er een telefoontje aan. Geen enkel probleem. Plek M19 is (voor €37) voor ons. 

Als we vastliggen pakken we de boodschappentas en lenen twee fietsen bij het havenkantoor. Op naar het dorp. We fietsen langs de camping, de weilanden, de gemeentelijke buitenhaven en dan het dorp in. Men is druk met het opruimen van de markt. Aan de andere kant fietsen we het dorp weer uit en parkeren onze fietsen bij de de Jumbo.

 Met de fietstassen goed gevuld fietsen we weer terug naar de haven. Op de boot gaat Myrthe voor ons koken, gnocchi met kipdijfilet, roerbakmix, rode pesto en mozzarella. We laten het ons goed smaken. Na het eten zoeken Paul Michèl en Maxim de borstel in de bakskist om het dek een beetje schoon te maken. Naast de vogelpoep uit Lelystad Haven is het hele dek nu zwart gespikkeld. Het lijkt wel of we een paar uur onder de rook van Tata Steel hebben gevaren. Onze Duitse buren herkennen dit euvel. Zij zijn de hele middag bezig geweest hun boot weer schoon te krijgen en bieden meteen hun hogedrukspuit aan, zodat we onze boot ook schoon kunnen spuiten. Ontzettend aardig aangeboden, dus daar maken we graag gebruik van. Tot een uur of tien zijn we bezig om de boel weer een beetje toonbaar te maken. Daarna is het tijd voor een spelletje of de blog, douchen en naar bed.

Afstand over de grond: 31,6 NM; Duur: 5 uur en 56 minuten; Gemiddelde snelheid: 5,3 Kts

Makkum - Wyns

Vrijdag 17 juli 2026

Kinderen huppelen enthousiast over de steiger. Ze gaan naar Schateiland roepen ze enthousiast. Het wekt Renata uit haar slaap. Hoe laat zal het zijn? Het blijkt negen uur. Hoe laat moesten we ook alweer door de Lorentszsluizen bij Kornwerderzand? Uiterlijk kwart voor tien? Snel maakt ze Paul Michèl wakker. Met slaperige hoofden staan we al snel naast ons bed. Nog even ging de gedachte door het hoofd om snel te ontbijten, maar dat leek toch wat ambitieus. Gelukkig bleek onze sluistijd uiterlijk kwart voor elf te zijn en is er iets meer tijd. We maken de boot klaar en gooien los. Bij de pomp om de hoek gooien we de tank vol.

Op naar de sluis. Daar moeten we wachten tot de bakboordsluiskolk leeg is. In de tussentijd leggen we aan bij het remmingwerk voor de sluis. Twee tallships varen de sluis binnen. De pleziervaart gooit ook los om in te varen. Helaas, iets te snel, er komt in de verte nog een tallship aan, dus we kunnen weer terug aan het remmingwerk. Daarna zijn wij aan de beurt en mogen wij aansluiten in de sluis. Al snel openen de sluisdeuren weer en varen we de Waddenzee op. Tijd om een ontbijtje te regelen.

Myrthe en Renata gaan broodjes smeren. Buiten horen ze flink wat geschreeuw. Een kleine zeilboot zwabbert van links naar rechts zonder op te letten. Twee keer gaat hij rakelings langs een tallship. Ook ons mist hij op een haar na. Het is dat Paul Michèl nog net op tijd achteruit kon slaan.

We hebben jammer genoeg geen zeehondjes gezien vandaag, maar we naderen wel al snel Harlingen. Hier leggen we de boot langszij een 42 meter lang tallship. Vlak naast de haven ligt het treinstation van Harlingen. Hier komt Judith zo meteen aan om op te stappen. Om kwart voor één klimmen we via het tallship op de kade. Vrijwel meteen als we het perron op lopen komt de trein binnen rijden.

Na een lunch op de boot gooien we los en gaan naar de sluis die ons op het Van Harinxmakanaal - het binnenwater van Friesland - brengt. Het is heerlijk weer. Myrthe en Judith gaan tijdens het varen de worteltjestaart bakken voor Myrthe's verjaardag. 

We varen door tot Franeker, hier leggen we na de brug aan langs de kade of eigenlijk meer een graswal. Hier komen de taart en de cadeautjes op tafel. Een klein feestje voor onze 20-jarige Myrthe. Daarna gaat Babette van boord. Zij stapt hier weer op de trein.

Wij varen door naar Leeuwarden. Hier willen we de nacht doorbrengen en een hapje gaan eten ter ere van de verjaardag van Myrthe. Vanaf Leeuwarden varen we weer op bekend terrein. Drie jaar geleden hebben we de Staande Mastroute gevaren van Delfzijl naar Lemmer.

Bij de Slauerhoffbrug staan de lichten op rood-rood, met andere woorden geen brugbediening. We roepen kanaal 80 op om te informeren naar de volgende brugopening. Die is om 18.00 uur. We moeten nog zo'n drie kwartier wachten en zoeken een plekje om aan te leggen. De remmingwerkingen en aanlegsteigers zijn al bezet. Er staan iets verderop wel twee dukdalfen waar we onze boot aan vastleggen. Tijd voor een borrelhapje. 

Als we om zes uur Leeuwarden binnen varen blijkt een plekje vinden al gauw een kansloze missie. Alle plekken langs de route in het centrum zijn bezet of er zitten gaatjes tussen waar net geen boot meer tussen past. Dit is niet alleen het gevolg van aanleggen zonder ruimtelijk inzicht, er staan ook vrij veel hoge bomen waardoor zeilboten op veel plekken niet kunnen liggen. Langszij gaan liggen is geen optie, omdat wij veel langer zijn dan veel boten en het is ook maar de vraag in hoeverre dit is toegestaan. We zijn dus genoodzaakt om door te varen.

We passeren jachthaven Lekkum waar we drie jaar geleden hebben overnacht vastliggend in de blubber. Een jachthaven die de naam jachthaven eigenlijk niet mag dragen. De overnachtingssteigers langs de route zijn allemaal allang gevuld. Het valt ons op dat er eigenlijk maar weinig mogelijkheden zijn om te overnachten.

Als we een beetje moedeloos beginnen te worden en denken dat we dan maar in Burdaert langs de kade moeten gaan liggen, passeren we in Wyns een restaurant en een speeltuin met een vrije aanlegplaats. Ook vaart hier een pontje op en neer. Zouden we hier kunnen liggen?

Voorzichtig manoeuvreren we naar de kant. Net voor de kant blijven we steken in de blubber, maar we kunnen nog net van de boot naar de kant springen en andersom. Vastleggen dus maar. Fenders zijn eigenlijk niet nodig. We liggen er net zo bij als drie geleden met de Ohana Junior in Lekkum - vast in de blubber.

Daarna gaan we gauw op weg naar Eetcafé De Winze, want het is al best wel laat. Gelukkig is er een plekje voor ons en kunnen we ons tegoed doen aan burgers en saté. Alles gaat schoon op.

Op weg terug naar de boot inspecteren we de laadpunten voor fietsen en boten. Misschien hebben we wel genoeg kabel bij ons om de walstroom aan te sluiten. Met twee kabels aan elkaar kunnen we de 50 meter overbruggen naar de stopcontacten. Alleen nog een verloopje ertussen van een campingaansluiting naar een gewoon stopcontact en de walstroom is een feit.

Bij de boot wordt geblogd, gechild in een hangmat, een spelletje gespeeld op de Nintendo en gezwommen. Na een verfrissende douche aan boord is het al gauw bedtijd.

Afstand over de grond: 29,8 NM; Duur: 9 uur en 50 minuten; Gemiddelde snelheid: 3,4 Kts

Wyns - Groningen

Zaterdag 18 juli 2026

Om 8.00 uur gaat de wekker. We willen op tijd vertrekken, want de Dorkwerdersluis schut alleen tussen zeven uur 's ochtends en zeven uur 's avonds. Gelukkig wordt deze sinds donderdag wel weer bediend, want anders was de Staande Mastroute voor ons nu geen optie geweest.

Het is even spannend of we weer uit de blubber zullen komen, maar die zorg is gauw weg. We komen makkelijk weg. Het is grijs en wat frisjes op het water, maar de omgeving is over het algemeen prachtig. In dit gedeelte zijn de rivieren niet heel erg diep, maar het minimale dat we gemeten hebben is 2,20 m. Voldoende voor ons met onze diepgang van 1,95 m. Op weg naar Dokkum passeren we het beroemde bruggetje bij Bartlehiem. 

De bruggen en sluizen draaien soepel. De brugwachters zijn erg vriendelijk en hebben humor. Als Renata over de marifoon vraagt of ze door de brug kan, krijgt ze te horen dat het wellicht makkelijker gaat als de brug geopend wordt. Sommige brugwachters hebben een topconditie, omdat ze constant tussen meerdere bruggen op en neer fietsen. Er zijn geen lange wachttijden.

In Zoutkamp willen we even aanleggen voor een lekker gebakken visje, want dat hebben we verdiend... Er is geen plek te vinden behalve een steiger met bordje 'GEEN LIGPLAATS VOOR PASSANTEN'. Tja, wat is een passant? We beschouwen het maar even als een 'verboden te parkeren, maar wel toegestaan te stoppen'-bord. Met nog draaiende motor gaan Paul Michèl en Judith een lekker visje halen.

Al gauw komen ze terug met een broodje gerookte zalm, kibbeling en gebakken mosselen. We gooien los en onder het varen wordt er lekker gesmikkeld. 

Een lang stuk varen we tussen de weilanden en rietkragen door. Voor de Dorkwerdersluis moeten we geruime tijd wachten. Er is net een schutting begonnen in dezelfde richting die wij willen. Als we aan de beurt zijn moeten we eerst door de Dorkwerderbrug en dan de Dorkwerdersluis in. Deze sluis wordt inmiddels dus weer bediend, maar zo te zien zijn er nog volop werkzaamheden gaande. De kade die hier eerder was is op dit moment nog een open damwand.

Na ongeveer een half uur zijn we op het niveau van het Reitdiep gebracht en gaat de kleine brug ook open. Op naar de Zernikebrug bij Groningen. Daar lezen we op een matrixbord, dat je na deze brug alleen verder kunt naar de eerstvolgende jachthaven, de Reitdiephaven. We kijken in onze Staande Mastroutegids en zien hier dat deze haven twee meter diep is. Een beetje krap als je 1,95m steekt. We leggen even aan de kade voor een huizenblok vlak voor de Reitdiephaven. We vertrouwen het niet en informeren voor de zekerheid maar even over de marifoon of wij hier kunnen liggen. Het antwoord is 'nee', het schijnt 1,90m diep te zijn. Oké, wat dan? Het is kwart over zes, de bruggen zouden tot zeven uur draaien. We mogen niet verder, we kunnen niet in de haven en verder is er ook niets om aan te leggen, behalve de kade bij het huizenblok waar we nu liggen. 

Van het verhaal op de marifoon verstaan we maar weinig. We schijnen terug te moeten en de brug door te moeten gaan. Maar vóór de Zernikebrug hebben we ook niets gezien om aan te leggen. We bellen eerst de Oosterhaven of er misschien een plekje is. Dat is geen probleem, maar we moeten blijkbaar nog wel 15 bruggen door tot we daar zijn en of dat voor zeven uur gaat lukken...

We gaan terug naar de kade en roepen via de marifoon om dat we hier - hoewel dit niet mag - in ieder geval gaan liggen om wat boodschappen te kunnen doen. We krijgen (blijkbaar voor de derde keer) te horen dat we wel door de volgende brug heen kunnen varen op weg richting Oosterhaven. Helemaal begrijpen doen we dit niet. De bruglichten staan op drie keer rood.... Als er uiteindelijk wat langzamer gesproken wordt over de marifoon dan begrijpen we eindelijk wat de bedoeling is. We mogen toch nog een paar bruggen verder varen. En kunnen dan aan een steiger in de stad liggen vlakbij de Jumbo.

Na nog drie bruggen gepasseerd te zijn zien we eindelijk een steiger vlak voor de Herman Colleniusbrug. Dat zal hem dan waarschijnlijk zijn. Het lijkt ons niet helemaal de bedoeling, maar er staat niet dat het niet mag en dit is ook wat we door de marifoon hebben doorgekregen. Het is eigenlijk een fantastisch mooi plekje midden in de stad. We hoeven alleen maar de brug over en staan dan al - zoals beloofd - voor de Jumbo. Het ging niet helemaal soepel met de communicatie, maar uiteindelijk zijn we goed geholpen. Als we liggen bellen we Christa van de Oosterhaven nog even op dat het vandaag niet meer gaat lukken, maar dat we morgen graag alsnog komen.

Paul Michèl, Myrthe en Judith gaan boodschappen doen. Renata en Maxim blijven op de boot. Als de boodschappen binnen zijn, gaat Paul Michèl snel een pasta klaarmaken. Om 20.00 uur kunnen we dan eindelijk aan tafel.

Na het eten gaan we nog even naar de supermarkt aan de andere kant van de brug. Een vers brood halen en een lekker ijsje als toetje. Dat ijsje eten we op terwijl we een rondje door het Noorderpark lopen, een mooi stadspark. Terug op de boot is het alweer bedtijd, dus douchen en naar bed.